• Rouen 2016

    Rouen 2016 - geen wedstrijd, wel fotosessie ... 

  • Gravelines 2016

    Gravelines 2016 - tussen twee wedstrijden door .... 

  • BOT Bierbeek 2016

    BOT Bierbeek - en nu even allemaal serieus kijken ....

  • Championnat de France Belfort 2015

    Championnat de France - Belfort 2015 - intermezzo .... 

  • Antibes 2015

    Antibes - mei 2015 - Division Nationale - afterparty....

  • Vannes 2015

    1/2 finale Nord - Vannes 2015

  • Boulogne 2015

    Boulogne-sur-Mer - maart 2015

Straffe truc.

’t Was een beetje aftellen naar de week van ’t Belgisch kampioenschap (zondag 14 mei). Beveren-Waas zou alles in goede banen leiden. Goed uitgewerkt scenario in het Waasland. Showgehalte op niveau. Slechts één domper en dat hadden we direct in de mot. De zaal was niet hoog genoeg voor onze toppers. Jammer dat de federatie hier alweer een flinke steek laat vallen, zeg maar een hele ladder in de nylonkous.   Een selectieproef voor het komende Wereldkampioenschap verdient beter. Aanpassen dus voor onze senioren, opletten om het hoofd niet te stoten en schrikken als de lamparmaturen voorbijflitsen op luttele centimeters van je voorhoofd. Simon had er het meeste last van want hij springt nog altijd het hoogst van allemaal. De ultieme vraag was of we de acht titels net als in het Vlaams kampioenschap opnieuw op onze borst mochten spelden. 

 
Aftellen.

Een apart blaadje vooraan mijn jurytafel moest uitsluitsel brengen.  De voorrondes deden alles in de goede richting vermoeden. Nu nog de finales op hetzelfde niveau afwerken. De zenuwen gespannen, het hele jaar van intense voorbereiding samengebald in luttele seconden en dan de ontlading als het scorebord alle uitleg verschaft, ook al weten we dat dit nog altijd niet de definitieve weergave kan zijn omdat zoveel fouten in het verleden onze argwaan blijven vasthouden. Valse start: categorie jongeren-beloften synchroonspringen. Darwin koppelde met Gunnay uit Brugge die helemaal niet uitgeslapen bleek en gewoon zijn oefening vergat.

Ik kon er niet om lachen en Darwin nog minder, weg titel bij het samenspringen. Femke en Hanna bleken dan weer een maat te sterk voor alle tegenstrevers ook al legden Augie en Merel ze nog ferm het vuur aan de schenen. Binnen, die eerste schijf dus. Augie en Merel mochten niet op ’t podium omdat onze donkere parel nog niet over de juiste Belgische papieren beschikt. Jammer voor de sportiviteit en vooral voor een blijk van waardering naar de sporter toe. Hier laat de federatie wel een fairplay-steekje vallen.

Eerste lijntjes zijn geplaatst op mijn papierke.

Bij de senioren heren synchroon willen Joris (ooit bij ons opgeleerd) en Simon tonen dat ze een vijfde plaats op het Europees kampioenschap vorig jaar niet gestolen hebben. Prima uitvoering en synchronisatie en streepje twee staat alweer bijgetekend.

Nu nog alle individuele nummers.

Op Ese staat geen maat bij de -12. Ons tweede zwarte goud blinkt met een straat voorsprong op het podium. Zij is nog geen vijftien en daarom telt haar verblijfsvergunning wel. Viktor weerde zich als een duivel in een wijwatervat omdat zijn concurrent uit Brugge sterk voor de dag kwam, maar onze Vik heeft weinig last van zenuwen en werkte feilloos af. Femke en Augie vechten het in een millimetersprint uit bij de beloften en uiteindelijk wint onze slokop Femke het met slechts een paar honderdsten voorsprong van de altijd zeer hoog wippende clubgenote. We konden een triumviraat lukken bij de junioren, doch onze Marie mislukte de finale maar haar vriendinnen Hanna en Merel kregen veruit de meeste punten. Ondertussen al 6 streepjes gezet. Darwin bij de jongeren is een wedstrijdbeestje en laat zelden steken vallen. Alweer een streepke bij.

Nu nog afronden bij de senioren heren want de dames gaven eigenlijk niet thuis. Een half gehandicapte Sara wou toch wat concurrentie zijn voor Zoë uit Drongen, maar had helemaal geen wedstrijdritme na de lange revalidatie van de knie. Het laatste streepje (||||| |||) heb ik in een ander kleurtje dik doorgedrukt op mijn papierke.  Simon overklaste alle concurrentie en zette zijn derde nationale titel op de tabellen. De dubbelslag dus voor Femke en Simon.

Oersterk.

Straf dat kleine clubke uit Beveren hoor. En trots die trainers, glunderende bestuursleden, lachende gezichten alom, ouders met tranen in de ogen en vooral respect van zoveel andere clubs. Sommigen druipen ontgoocheld af omdat onze club nu eenmaal de te kloppen bende blijkt te zijn, al al die jaren lang. ’ t Zijn allemaal klasbakken die we gekweekt hebben. Tel daarbij nog diegenen die zilver en brons halen en onze medaillewinst is zo groot dat onze minibus bijna overgewicht had. Op naar de volgende dus. Twee weken alweer nog wat bijtrainen voor onze ultieme uitdaging aan het einde van ’ t seizoen. Le Championnat de France in Niort (zuid Bretagne).

Chambord.

700 km bollen vraagt om een tussenstopje, toch? Een pisstop doen we zowat altijd aan de eerste péage net voor de luchthaven van Charles de Gaulle. De Périphérique was behoorlijk dichtgeslibd en traagzaam vorderen wij richting Orléans. Eenmaal voorbij de kleine ring loopt het vlotjes en landen we rond 13 u aan de oevers van de loire om onze stutjes in te slaan. Gezellig even uitwaaien, dutje doen, spelleke spelen voor de jeugd en wat keuvelen. Er is wat tijd over voor cultuur omdat we pas na 19 u voor onze opwarmsessie in Niort zijn ingeboekt.

Ach die multimedia toch.

Het sprookjeskasteel van Chambord is daar de ideale tussenstop voor. Wat een belevenis, ’t is niet de eerste keer dat we de jeugd hier Oh’s en Ah’s horen roepen over dit merkwaardig uniek bouwsel uit de tijd toen de Louis en de Frans nog regeerden over miljoenen Fransen die niet eens wisten wat rijkdom was. Ooit sprongen we hier massaal (2005) in de grote vijver na een wedstrijd iets meer zuidelijker, maar nu bleek een I-Phone het grote verhaal van onze reis te worden. Mama Eva , ons reisburo in alle tijden, zwaaide wat heftig met haar I-Phone hoesje en het beestje van binnen gleed uit, tikte even de reling van de ommuring aan en plonsde dan gezwind in het water van de versterkingswal. Weg alle adressen, weg alle contacten, zelfs borrelen deed het water niet meer bij een poging het toestelleke wat leven in te blazen na enkele belpogingen. Goede leerschool: hou die dingen in je tas of in je zak en geniet van al het schoons rondom. ’t Zal een kostelijk grapje worden. Zo heeft elke wedstrijd zijn uniek verhaal.

L’ Acclamateur.

De naam van een gigantisch nieuw sportcomplex even buiten de stad Niort. Onze pleisterplaats voor twee dagen sportief springgenot. Hoog genoeg, hier wordt dat wel vooraf nagemeten, en alweer een schitterend geoliede organisatie. Uiteindelijk zijn daar 1600 atleten en trainers samen en ze ronden dit allemaal binnen de planning af en eindigen met een drietal minuten overschot.
Dit is wat deelnemen voor ons zo leuk maakt. We zijn ondertussen zo ingeburgerd dat iedereen ons niet alleen kent maar bij de jeugdreeksen ook een beetje vreest. “L’ angoisse pour les Belges” was gegrond. We zijn met vier gouden plakken naar huis gekomen. Drie individuele titels en één officiële Franse kampioen bij het synchroonspringen omdat we daar niet op naam, maar op naam van de club deelnemen. De secretaris van Wattrelos, onze brave Said was ons ’s nachts nagereisd en genoot van alle overwinningen van het vreemdelingenlegioen uit België voor zijn club “La patriotte”.

We zijn nogal uitgeslapen hé!

Eerste overnachting in het gekende Formule 1 hotel. Kwart voor vier. Hels gejengel op alle gangen. Wat een stille oase van rust moet zijn dat uur, blijkt door een domme rokende onverlaat omgetoverd tot snel opendraaiende deuren, half dichtgeknepen ogen, geeuwende onwetendheid en een halve pyjamafuif, al leek dit meer op “de fanfare van slaap en vaak”. Iedereen moet het gebouw verlaten en verzamelen op het plein ervoor. Er staat van alles. Mooie négligés, gewoon onderbroekvolk met t-shirt, dames met een snel meegegriste handdoek om het lijf en vooral veel “stille- wake” houdende halve slapers. Enkele minuten later mag iedereen weer zijn slaapstee terugzoeken, loos alarm en de roker wordt prompt het hotel uitgewezen. Probeer dan maar eens weer “Klaas Vaak” snel op bezoek te krijgen. We moeten al om  zeven uur op voor juryvergadering en opwarmsessie vanaf 8.30u. Zou dit de voorbode van onheil en mislukken worden? De wet van Murphy: I-phone kwijt, brandalarm, slapeloosheid, wat zit er nog in het handschoenkastje?

Niets van aan dus.

’t zijn dezelfde namen als hierboven die het mooie weer maken. Ese blonk weer in haar vel, Viktor bleef aan het thuisfront omdat hij enkel en pols gebroken had op ’t speelplein van de muziekschool de dag voor zijn plechtige communie. Jammer, ook hij zou een medaille waard geweest zijn. Femke ging alweer voluit en won, Saartje, onze jongste deelneemster toonde ook dat je al heel vroeg hoge kwaliteit kan scoren en won overtuigend bij de kleinsten. Hanna en Femke stonden als paar op vak 1 met naast zich Merel en Augie bij het synchroonspringen. Het jurylid van Cisag (sterke ploeg nabij Lyon) die de duimen moest leggen voor onze supers, schudde mij deemoedig de hand aan de jurytafel: “on est battu mais c’est mérité.” Hoe een Frans kampioenschap een flinke Belgische noot om te kraken wordt. Even terug in de tijd: Een weetje,  ooit heeft de grootste der grootsten, Dhr Napoleon Bonaparte , eigenlijk, door toedoen van de “Belgische kanonniersbrigade van kolonel Detmers”, onderdeel van het Belgisch-Nederlands garnizoen van generaal Chassé in Waterloo, het onderspit moeten delven in de ultieme slag van de geallieerden tegen de Franse keizer. Die verdomde Belgen gaven het ultieme nekschot. De geschiedenis heeft zich een klein beetje herhaald op het slagveld in l’ Acclamateur in Niort.

Hoed af voor de Belgen dus!

Onze kalender:
  • Woensdag na het Frans kampioenschap:      alweer de trainingszaal in
  • Donderdag 29/6                  even de kampioenen in ’t daglicht : bbq aan de sporthal
  • Week 3 tot 7/ 7                   kleutersportkamp - omnisportkamp  (beiden organisatie Lenig &Vlug)
  • 7 tot 12/7                           elitestage in en rond de trampolinehal
  • Na 12/7                              eventjes uitrusten
  • Begin augustus                             dan gaan we weer van de grond

 

 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­