• Davidward1

    Fun in Engeland - David Ward Hunt Cup

  • Merel
  • Davidward2

    Celebrating Guy Fawkes night at David Ward Hunt Cup 2016

  • reneemarie
  • Sponsor1
  • augiemerel
  • mara
  • viktor
  • metz1

    Naverwerking van de wedstrijd te Metz - @ Centre Pompidou

  • Sponsor2
  • fien
  • hanna
  • metz2

    Samen on the road - Metz 2017

  • simon
  • Sponsor3
  • Lons1

    Op weg naar Lons-le-Saunier 2017 - efkes inspringen 

  • Lons2

    La douce France - altijd een onverwachts plekje (op weg naar lons)

  • Belgisch

    Triomftocht op het Belgisch Kampioenschap 2017 ... 

  • niort0

    Op weg naar het championnat de France 2017 - Niort !

  • Sponsor4
  • Niort1

    Siteseeing @ Niort 

  • fem
  • Niort2

    Allez les bleus @ Niort 2017

  • morganselena
  • Sponsor5
  • ese
  • Niort3

    Waiting for the medals ... #happy

  • Darwin
  • Niort4

    Niort 2017

  • Sponsor6

Land van vuur.

 

De letterlijke vertaling in het Oud-perzisch voor Azerbeydjan. Inderdaad, in dat land zijn de eerste overblijfselen gevonden waaruit blijkt dat de primitieve mens voor het eerst het vuur gebruikte om zaken te vervaardigen. Zo zou glas daar aan de Kaspische zee voor het eerst zijn ontdekt toen een fel kampvuur in het zand na het uitdoven doorzichtige knollen had gevormd. Het eerste glas was geboren. De nacht bracht ons voor het Europees kampioenschap vanuit Moskou in de helverlichte hoofdstad Baku. Ik was reeds enkele malen in Oost-blok landen en weet al heel wat te relativeren van de “Poeha” die die landen verkopen om zich naar buiten voor te doen als geöliede politieke eenheden. “Keeping up appearances” zou ik zeggen, “alles is schone schijn”. In de stad staan meer torenkranen dan gebouwen, zo lijkt het. Overal worden gigantische bouwwerken opgetrokken in extravagante vormen en kleuren. Voeg daarbij onze huidige “led”-technologie en je krijgt ’s nachts een kleurenpalet à la Las Vegas. Pijn aan je ogen en schreeuwlelijk op de duur. 

 

Hoe komt dit?

Azerbeydjan is een prille democratie, zonder felle revolutie gevormd na het uiteenvallen van het GOS na de Peristroika van Gorbadjov. Rusland was al een paar eeuwen de baas en dat lijkt me zo gebleven. Poetin blijft hier de touwtjes in handen houden, ook al zegt men van niet. Een oligarch is er president, en wat wil je, zijn madam is vice-presidente, en wie weet of nonkel of tante ook al wat postjes bezet. Oligarchen bulken van het geld en dat mogen ze van de heer Poetin duidelijk rondzwaaien om de schone schijn in deze would-be democratieën op te houden, want de pijplijnen van olie en gas vertrekken en komen aan hier aan de Kaspische zee, waar het water precies olie genoeg schijnt te bevatten om frietjes te bakken op het strand. Midden onze week verblijf zijn er opnieuw “democratische “ verkiezingen , met maar één partij, want alle tegenstand wordt hier politioneel in toom gehouden. Politie is overal en als één van de grote bonzen effe op boodschappen gaat, dan wordt gewoon de viervaksbaan voor ons hotel compleet afgesloten zodat de wel edele heer met zijn gevoeg even kan passeren. Hier rijdt van alles rond ondertussen, van de grofste SUV’s tot Bentley’s en de grootste Mercedessen. Voeg daarbij een amalgaam van minstens 40 jaar oude Lada’s, Wartburgs en Skoda’s  en uit het Russisch tijdperk stammende vierkante roestige vrachtwagentjes en je weet precies hoe de verhoudingen hier in mekaar zitten.

Ambassadeur.

Onze Belgische ambassadeur had de gazetten goed gelezen en wist van onze komst. Het was dan ook een leuke verrassing om in zijn ambtswoning met onze delegatie een natje en een droogje te mogen genieten. Na de officiële toespraak konden we wat socializen en maakten we ook met Johan Verstreken kennis die de presidentsverkiezingen kwam controleren. Onze welwillende en hoogst vriendelijke gastheer ontfutselden we wat weetjes over stad en land. Zo wist hij ons te vertellen dat minstens 2/3 van de nieuwe design-wolkenkrabbers zo goed als leeg stonden en dat dit allemaal maar uiterlijk vertoon was. De gewone  sterveling kan hier toch die luxe niet betalen. Als we een wandeling maken op de 23 km lange esplanade langs het strand, een overblijfsel van de Russische handoplegging en de oude stad binnenwandelen kom je het gewoon volk  tegen dat met een zestal bakskes verse frezen (aardbeien) van verre buiten de stad komt leuren om toch wat zaad in ’t bakske te krijgen. Deze authentieke mensen zijn niet in maatpak zoals al onze security-begeleiders die we overal in hotel en sporthal tegenkomen. Wil je wat met de volksmens babbelen, dan is Engels een zeldzaamheid en wie het toch wat kan mummelen, die houdt het al na een drietal minuten met schichtige blikken in ’t rond voor bekeken omdat ze vrezen om door in burger geklede politie voor opstandelingen te worden aanzien. Iedereen controleert iedereen, waar hebben we dat nog gezien in ’ t verleden?

Formule  1 circus.

Twee weken na onze passage gaat in Baku, van oudsher een bekende stad door de ligging op de fameuze zijderoute, een Formule 1 wedstrijd door. Die is trouwens gewonnen door Lewis Hamilton, zowat een uurtje geleden terwijl ik dit schrijf. Bernie Ecclestone is hier neergestreken met een tiental vrachtvliegtuigen vol Formule 1 materiaal, dat een dikke maand voordien in de stad overal afgezet wordt en die  stadsdelen afbakenen met alle attributen, pitstopboxen, tribunes en hekkens, nodig voor het hele Formule 1 gedoe. Gemor bij het plebs, want ze kunnen niet overal meer door, het verkeer wordt een chaos en getoeter de hele dag lang, mensen moeten omwandelen .....Een leuk weetje: elk jaar wordt het hele wegdek van het circuit gewoon vervangen, met ander woorden, drie maand is de stad ingepalmd door het grootse maar evengoed absurde sportevenement dat enkel als uitgangbord dient om olie en gascontracten af te sluiten.

Sport is hier honderd jaar stiefmoederlijk behandeld onder het Russisch juk en moet nu een manier zijn om politiek en business naar een hoger model te tillen, kost wat kost, als er maar olie en gas blijft vloeien. Honderd meter voorbij ons hotel hingen ze de laatste dag van onze competitie het bordje van “Hamilton”, “Verstappen” en “Vettel” aan de pitstopgarages. Elke dag was er wel een andere omweg te maken om bij de sporthal te geraken met onze piekfijn uitgedoste Mercedesbusjes.

Even checken.

Je hebt al een internationaal pasje nodig en een inreisvisum. Neem daarbij nog je internationale licentie die afgeprint je toegangsbewijs is. Eenmaal in de bus moet je een vijftal minuten voor de barrière van de sporthal wachten, je wordt gecontroleerd en elke dag gaan ze met een spiegel op een borststeel onder de wagen kijken of er geen bom is gemonteerd. Eenmaal je nationaliteit nagezien kom je twee minuten later in de inkomhal van de sporthal bij de check-in apparaten die je rugzak röntgenstralen , met een vlammende salami wordt je nog eens over je hele lijf gestreken en manueel afgetast. Wij zijn geen rebellen, opruiers of bommenleggers, maar gewone atleten die hier hun werk komen doen. De sporthal trouwens, zo vindt je er in België geen, immens groot, gloednieuw en enkel en alleen voor gymnastiek gebouwd. De vice –presidente tekent voor het peterschap van dit fraaie gebouw. Eenmaal binnen staat aan elke deur een maatpak met walkie-talkie naar je badge te staren. Ik vermoed dat er minstens honderd man hier zijn bezigheid mee had, onder het mom- iedereen heeft werk-natuurlijk. Wat bleek, de hele week zaten een 300-tal Azerbeydjanen op een aparte verdieping op het supportersbalkon, en we merkten dat die mensen elke dag op dezelfde plaats zaten. Even toch nagevraagd en deze mensen (meestal studenten) waren elke dag zo’n 8 manat (lees 4.5 euro) betaald om hier te zitten supporteren onder de leiding van een heuse applausmeester die wel te pas en te onpas (hij kende blijkbaar niets van trampolinespringen) de boel in vuur en vlam deed uitbarsten, tot ergernis van de FIG officials die na de tweede dag toch even de puntjes op de i probeerden te zetten wat toch het enthousiasme wat milderde.

Wat deden wij er dan?

Een kleine maand vooraf pas wisten we de selectie. Ons schoolsysteem maakt elke trimester nog een paar weekjes examenstress en dan pas kan de echte voorbereiding aanvatten. Een week extra verlof is niet genoeg gebleken om de laatste loodzware automatismen ingeburgerd te krijgen bij de atleten en dan al vertrekken we. Vier uur vliegen, acht uur slijtageslag op de luchthaven van Moskou en dan weer een kleine vier uur richting Baku, ’t is halfvijf ’s morgens als we de overdreven led-lampjesgebouwen overal zien aanfloepen. Een goede voormiddagslaap in een degelijk hotel en om vier uur staan we voor het eerst met de armen gespreid voor de metaaldetector in de immense sporthal. Voor onze jongskes is het allemaal overdonderend die eerste grote wedstrijd. Twee dagen intens trainingsschema’s volgen en die andere landen bezig zien die “oh” zo professioneel ogen. Het angstzweet breekt ze al uit en toch werken ze verbeten de trainingen af. Op de wedstrijd zelve blijken ze een beetje angsthazen die met de pamper op springen wat resulteert is het vergeten van alle automatismen die ze de week ervoor nog ingepeperd kregen. Ik had me vier doelstellingen vooropgesteld, slechts ééntje , wel ’t belangrijkste, de reeksen volledig uitspringen, is hier behaald en voor mij  was het ondanks wat flauw optimisme met zo’n flinke meiden en Darwin toch wat balen als je van je medetrainers uit Turkije, Engeland, Nederland en Frankrijk te horen krijgt dat ze zowat twee maand aan één stuk minstens dagelijks samen hebben kunnen trainen. We zijn al blij dat we er waren, bijgeleerd hebben en vooral dat we weerom weten waarnaartoe we weer als pure amateurs kunnen verder trainen. Toch een pluim voor onze jongelingen, maar dit kan beter.

Synchroonspringen, een frisse neus ophalen.

Dat Darwin met zijn Brugse kompaan de finale kon halen in het samenspringen was voor ons een utopie. Hier was deelnemen belangrijker dan dat halen. Onze meisjes echter, Hanna en Femke, waren eerder gedoodverfde kandidaten voor een finale, maar ’t pakte andersom uit. De jongens pakten uiteindelijk een zevende plaats terwijl de dames in de tribunes hun finales konden aanschouwen. De twee jongelingen stonden wel op zondagmorgen teveel te geeuwen voor ze begonnen en ze sprongen die finale, mijns inziens, een beetje als twee natte dweilen, maar finale is finale, of niet?

De rest van de dag brachten we in de zaal door met het aanschouwen van prachtige reeksen en finales, met de nodige tips die ik meegaf voor de toekomst. Ik maakte ondertussen wel mijn balans over aan onze federatie, die de trampoline helemaal niet goed gezind is en de ondersteuning dit jaar op nul blijft houden. Dit moet beter in de toekomst, maar alles zal van de clubs (vooral van de onze) moeten blijven komen en daar gaan we met verse moed tegenaan. Baku, stad van fake licht en controverse zal altijd in ons geheugen blijven hangen. We waren erbij, ’t liep minder goed dan verhoopt maar we hebben er veel geleerd en dat houdt ons sterk.

Grinta.

 

Dat is wat we ginderachter misten, maar een weekje later hebben we die “grinta” al flink toegepast op het Vlaams kampioenschap door er vijf van de zeven categorieën te winnen en een flinke tweede plaats erbovenop voor Darwin die de oudere gasten het vuur aan de schenen legt. Dus toch wat opgestoken van al dat trampolinegeweld in Baku. We weten weer wat te doen voor wat komt:  vijf en zes mei zitten we in het Bretoense Vannes voor het teamkampioenschap van Frankrijk, twee weken later scherpen we de potloden voor het Belgisch kampioenschap en alweer twee weken later gaan we ons zware seizoen afsluiten in Calais met onze Franse équipe de Belgique op het Franse kampioenschap. Let’s go, nazdrovne en das vidania, Baku, ’t is een belangrijke leerschool geweest.

Kalender.

  • 5/6 mei:                              Championnat de France par équipe in Vannes

  • 20  mei:                               Belgisch kampioenschap in Essen.

  • 2/3 juni:                              Championnat de France in Calais. 

 

 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.

Veiligheidscontrole
Invalid Input

­