• Davidward1

    Fun in Engeland - David Ward Hunt Cup

  • Merel
  • Davidward2

    Celebrating Guy Fawkes night at David Ward Hunt Cup 2016

  • reneemarie
  • Sponsor1
  • augiemerel
  • mara
  • viktor
  • metz1

    Naverwerking van de wedstrijd te Metz - @ Centre Pompidou

  • Sponsor2
  • fien
  • hanna
  • metz2

    Samen on the road - Metz 2017

  • simon
  • Sponsor3
  • Lons1

    Op weg naar Lons-le-Saunier 2017 - efkes inspringen 

  • Lons2

    La douce France - altijd een onverwachts plekje (op weg naar lons)

  • Belgisch

    Triomftocht op het Belgisch Kampioenschap 2017 ... 

  • niort0

    Op weg naar het championnat de France 2017 - Niort !

  • Sponsor4
  • Niort1

    Siteseeing @ Niort 

  • fem
  • Niort2

    Allez les bleus @ Niort 2017

  • morganselena
  • Sponsor5
  • ese
  • Niort3

    Waiting for the medals ... #happy

  • Darwin
  • Niort4

    Niort 2017

  • Sponsor6

’t Land van de oesters.

Na “het land van vuur” dat Azerbeydjan heet kwamen we in actie in “ ’t land van de oesters”. De welgevulde slijmerige beestjes, waar je met een stevig mes de bijna onwrikbare sluitspier moet doorsnijden alvoor ze hun delicatesse ten prijze geven. Zachtjes glijden ze dan met een snuifje peper en geutje citroen over je smaakpapillen, een lichte zoute zeebries over je tong achterlatend. Je bent ervoor of je ziet dat helemaal niet zitten. Ik ben pro hoor als Michel, de pa van mijn beste Bretoense trainer en vriend Max, in ruil voor een mandje Belgische streekbieren me, maar liefst twee boxen, dus 100, van die delicieuze Bretoense oesters cadeau doet als we even verbroederen aan de bar van het Franse kampioenschap per teams in Vannes. We hadden iets recht te zetten. Vorig jaar gingen we volledig de mist in en een revanche is het minste wat we konden uitrichten. Er stond wat druk op het vat, zeg maar, en onze ploegen hadden de vooraf strenge briefing goed begrepen. De oesters waren voor achteraf.

Onze meisjesploeg in tweede nationale gingen voor goud in een super spannende finale en Sara, die een jaar zonder competitie vanwege knieblessure, werd ingehuurd om de klus af te maken. Een eerste kaap was gerond, “la patriotte de wattrelos” voor één jaar gekroond tot kampioen van Frankrijk in Nationale 2.

Hebben ze dit graag?

Onze zuiderburen, vooral die van helemaal in ’ t zuiden, zien ons niet altijd even graag, omdat we wel eens een medaille durven afsnoepen. Lucien, aimabel als ’t hem uitkomt, stak het niet onder stoelen of banken tijdens de wedstrijd en deed er alles aan om nog maar eens ’t regelement na te kijken of alles bij ons wel klopte. Zeker toen bleek dat we ook in de hoogste klasse meededen voor de eerste plaats. Onze ploeg meisjes stond na de voorronde duidelijk op de tweede plaats en in de finale gingen we tot springer 3 nog helemaal mee voor de eerste plaats. Slechts 0.2 punten verschil, maar de kleppers worden meestal gehouden om ’t op ’t laatste nog wat te kunnen forceren. Onze meiden waren super die dag, nog nooit beten ze zich op een wedstrijd zo van zich af. Gedecideerd, gemotiveerd en super in de afwerking… de Fransen kregen de bibber. De ondervinding van een Europees kampioenschap komt boven op dat moment. We zijn eerlijk, die laatste springer van Oulins deed het helemaal kantelen en we zijn super tevreden met dat Zilver. Stephanie (club van Oulins)gaf grif toe dat ze met de “poepers “ hadden gezeten maar we feliciteren met veel enthousiasme hun winnende ploeg.

Sterke mannen.

Ook onze mannen beten in eerste nationale van zich af. Joris was mee ingehuurd bij onze ploeg. Dit kan je doen als ook hij ooit eens een Franse licentie had. Hij is bij ons opgeleid en springt momenteel voor Drongen, maar hij komt nog steeds graag langs om samen met zijn synchroonpartner Simon te trainen. Ze haalden finale ( het doel op zich) en dat was al een hele bedoening bij al die klasbakken uit de Franse competitie. We bleven  in finale, na een zeer puike prestatie van Viktor en Darwin, helemaal vooraan in de klassering, maar ja, uiteindelijk zijn we na nog twee geslaagde reeksen van onze seniors vierde geworden en dat was de juiste rancking. Vannes is goeie grond voor ons, we presteren er altijd goed, en met alle genoegen hebben we nadien de oesters geproefd.

Twee weken later.

Essen, in één van de drie bultjes boven Antwerpen op de Belgische landkaart, is de plaats van afspraak voor de Belgische titels. Organisatorisch kan onze federatie helemaal niet tippen aan wat wij in Frankrijk voorgeschoteld krijgen, maar daar leggen wij ons momenteel wel wat bij neer, ondanks verwoed schrijven en mailen naar verantwoordelijken en mensen van de werkgroep trampoline, jaar na jaar. Steevast kunnen ze het tijdsschema niet aanhouden en eindigen we twee uur later dan voorzien, maar daar zijn we al aan gewend. Of het scheelt in de medaillerecolte? Nee hoor,  helemaal niet. Van de negen categorieën waar we deelnamen, wonnen we er zes. Bij “Quick step” zeggen ze: “de koers is van ons”, wel in ’t trampolinespringen is dat ’t zelfde voor “lenig en vlug”. ’t Synchroonspringen is helemaal van ons en iedereen moet gewoon omhoogkijken op het podium naar onze atleten. Individueel moeten er twee wat mislukken om de andere toch ook wat te gunnen. Individueel scoren we meer dan de helft van goud , zilver en brons en onze junioren meisjes bezetten maar liefst plaats  1 tot en met 5 op een rij. We zijn goe op dreef want er is er nog eentje af te werken dit jaar: Le “Championnat de France” deze keer dichtbij in Calais.

L’experience, çà se paye.

We doen veel wedstrijden en dat komt ten goede van alles: wedstrijdvastheid, beheersing, hoogte en durf. Iedereen kijkt naar onze équipe op. De ene met wat tegenzin en nijd, anderen met volle bewondering en ze geven grif toe dat wij de trigger zijn om beter te trainen en ons te kloppen. Oulins, Vannes, Levallois, Sevran… hun motto is ondertussen: “ne laisse pas les Belges gagner” en dat is een goede zaak voor de Franse competitie. En toch… bij de 10-11 jarigen is onze Eki nipt de sterkste, petite championne de France, haar zus Ese leidt van meet af aan de debatten en komt met de hoogste “time of flight” en hoogste moeilijkheidsgraad flink boven alle anderen uit. Nog een “petite Championne de France” voor onze club. Is dit “Black power? Viktor, Saartje, Jana en Mara doen mee in finale maar vallen net naast het podium, en Darwin beheerst zijn zenuwen super. Hij durft zijn zwaarste oefening aan en pakt gretig een bronzen medaille tegen toch heel wat sterke tegenstanders. Onze juniores meisjes, in de naweeën van het Europees kampioenschap staan zo scherp en van de vier zijn er drie die de finale in mogen. Slechts eentje, datzelfde dat in Vannes als laatste mocht aantreden, blijkt te sterk voor onze atletes. Augie, Femke en hanna, ze bezetten plaats 2, 3 en 4. We zijn niet trots, nee APETROTS.  We hebben dit competitiejaar aangestipt als “best ever”. Met dank aan alle trainers, sponsors en bestuursleden.
Jammer dat de oesters op zijn.

Waarom?

Toen we aan onze sporthal vertrokken naar  Vannes draaide ik, nog net voor onze start, nog wat vermoeid, mijn autoruit omlaag en zei tegen de uitwuivende ouders: “waarom doen we dit toch allemaal?” Wel na dit seizoen weet ik het hoor.

Als je ’t Franse seizoen begint is alles nog grijs en grauw en gaandeweg vanaf de wedstrijden in maart en april kleurt alles groener. We zien de brem lekker gelig bloeien langs de autostrade: Daarom.

We ruiken de melige geur van het koolzaad dat ons via de verwarmingsblazers de auto binnenwaait als we de lappendekens van de weidse landbouwstreken doorploegen met onze minibus: Daarom.

We zien een roedel reeën grazen aan de rand van een bos tegen de autosnelweg: Daarom.

We bezoeken het kasteel van Chambord en verliezen er een I-phone in de omwalling en praten daar nog jaren later met veel leute over: Daarom.

We bezoeken Oradour sur Glane en zijn zo onder de indruk van deze schandvlek in de geschiedenis dat het nog minstens een kwartier stil is in de minibus: Daarom.

We mogen deelnemen aan het Europees kampioenschap en dat maar liefst in Baku: Daarom.

We gaan na de wedstrijd in Vannes lekker zwemmen in de Noordzee. Op onze terugreis passeren we Etretat en dat is een ommetje waard. We  gaan tussen de prachtige kliffen  en kloven, door het zeegeweld geslagen in de krijtrotsen, in het helblauwe frisse water  als enigen baden: Daarom.

We gaan met de hele bende na elke wedstrijd in een door Dominiek vooraf geboekt restaurantje nakaarten en lekker genieten van de Franse keuken: Daarom.

Darwin is ondertussen de vaste DJ in de minibus die geregeld opzien baart bij voorbijstekende voertuigen omdat de vering van de bus het erg te verduren heeft als iedereen meespringt met de muziek: Daarom.

We gaan uit ons dak als weerom één van ons gasten een puike oefening draait en daarmee iedereen het nakijken geeft: Daarom.

Ik klop op het stuur van onze minibus als we, moe maar welgezind van alweer een ervaring, competitie, halve wereldreis iedereen weer aan de sporthal afzetten en iedereen “tot woensdag” zeggen, want dan wordt er opnieuw aan de volgende uitdaging getraind: Daarom.

Onze kalender:

  • Donderdag  28 juni                      afscheid van ons super jaar met een BBQ aan de sporthal
  • Eerste week juli                           kleuter- en jongerensportkamp in en rond de sporthal: org: L&V
  • 6-11 juli                                      stage trampoline met Portugezen en Fransen: tentenkamp L&V
  • 25 aug tot 1 sept                         stage trampoline in Portugal: Loulé met 11 springers. 

 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.

Veiligheidscontrole
Invalid Input

­