Nagelbijten.

Veel mensen zijn daar heel sterk in. Bij de minste onregelmatigheden gaan ze de randjes afkluiven van hun vingernagels. ’ t Is ook de spreekwoordelijke uitdrukking om aan te duiden dat er iets aankomt of net niet en dat het razend spannend wordt. Het gaat om de selectietesten voor het Europees kampioenschap. Er waren er drie gepland, eentje in volle examenperiode van de hogeschoolstudenten. Op zich weeral een blunder van je welste van de federatie, wie plant nu een piekmoment als het hoofd op een heel andere windrichting is gefocust? Toch, daar in Deinze,  gaf Simon al aan dat hij goed bezig was. Met maar twee trainingen in de benen zat hij al op een half puntje van de norm. De anderen faalden allemaal of gaven niet thuis. Testmoment nr. 2 ging door in Hulshout als aansluitmoment voor een wedstrijdje van beginnelingen. Klein detail:  de zaal was eigenlijk niet hoog genoeg voor onze klasbakken en dat was geweten. Achteraf zocht men nog excuses over de wedstrijdhoogte voor Belgische wedstrijden enz… maar de toppers gaan nu eenmaal zo hoog. Dus iedereen de prullenbak in. Dan restte nog slechts de Antwerpse kampioenschappen in het hoog gelegen Essen. Zenuwen troef dus, nog slechts één kans en wie ging die nu uitgerekend met verve benutten. Simon Debacker. Eigenlijk is hij de enige die op een maand voor het EK de norm ruim overschrijdt. Gelukkig dat alle anderen min of meer in de buurt zaten en dat de ploegenscore voldoende was om een team te sturen en als enig synchroonkoppel Simon en Joris die in de voorbereidende wedstrijden telkens het Belgisch record scherper stelden en de norm telkens haalden. Top Simon, en nu eens een klepper neerzetten op dat EK eind maart in Spanje. En mijn nagels, die hebben weer tijd om te groeien

Le nouveau… est arrivé.

Ze staat te blinken. Meedoen aan grote wedstrijden is ook zorgen voor het beste materiaal, zoniet dan ga je onverbiddelijk op vrij korte termijn de dieperik in. ’ t Is altijd onze troef geweest en zolang we het hoogste nastreven zal het altijd een prioriteit zijn in onze filosofie van de vereniging. Mooi, zeer degelijk en het nieuwste van het nieuwste materiaal voor onze springers. ’t Is dan ook dubbel zo sterk genieten van de trainingen voor de trainers en de wippers. Drie Rolls Royces van de springsport zijn we rijk in onze springhal. De nieuwste boreling van een “Ultimate trampoline” is ondertussen sinds veertien dagen ingesprongen. We verkopen niet voor niets onze pannenkoeken nietwaar?  ’t Blijft altijd een dure grap en we hebben meteen ook een extra ronde veren besteld om ook onze voorlaatste springkader helemaal weer top te maken. Renderen zal het zeker, maar er moet natuurlijk duchtig geoefend worden. Meerdere clubs uit eigen – en buitenland kwamen al trainen naar onze accommodatie omdat ze weten dat we de nieuwste snufjes in huis halen en dat brengt dan weer heel wat uitwisseling van informatie met zich mee, en zo is de cirkel weer rond.

Petit Couronne, klein en nietig verklaard.

Een onooglijk gehuchtje nabij Rouen, dat Petit-Couronne. Een plaatselijke turnclub had zijn kandidatuur gesteld om samen met hun Acrogym-kampioenschap ook het Zonekampioenschap  trampoline van de Zone Nord te laten doorgaan. De technische verantwoordelijke van onze Zone, onze geliefde Jocelyne, had haar scepsis al geuit en had voor alle zekerheid ook al de inschrijvingen opgevraagd zodat ze een Back-up had in haar computertje. Over veiligheid en plaatsing en over de toestellen zelf had ze wel twintig mails en telefoontjes gepleegd, maar op vrijdag 19 maart ’s avonds had men haar verzekerd dat alles tiptop in orde was met nieuwe trampolines. Ik had ook al een vermoeden dat dit nagenoeg onmogelijk was omdat de trampolineclub uit de buurt (Cléon) er bijna 20 jaar terug mee was opgehouden. In het hotel (F1 zoals altijd) kreeg ik al een zeer verontrustend telefoontje van de trainster van Arques, en zondagmorgen bleek ons wantrouwen helemaal terecht. Eén blik in de nochtans  mooi uitgeruste zaal was voldoende om dan al te weten dat we hier helemaal geen wedstrijd zouden kunnen springen.

Weinig tamtam.

We hebben er maar een paar minuten moeten over praten om te besluiten de wedstrijd niet te laten doorgaan. Waregem koerse wordt tenslotte ook niet meer met boerenpaarden gelopen. De toestellen waren inderdaad meer dan 20 jaar oud, versleten, met de verkeerde en niet met de vereiste netafmetingen en met slappe veren, de veiligheidspads zaten niet meer degelijk vast en de valmatsteunen hingen helemaal onderuit. Bellen met de verantwoordelijke voor de evenementen van de Zone had geen zin, die nam niet op. Dan maar de “Tour de France met de GSM” om al wie ergens wat in de pap te brokken heeft te kunnen bereiken. Moet je eens proberen de zondagmorgen voor negen uur in Frankrijk. Uiteindelijk via via toch enkele mensen halfslapend nog wakker geschud en een tiental minuten later hebben we de nodige knopen in een kleine vergadering door kunnen hakken en werd beslist de wedstrijd een weekje te verplaatsen, maar dan met de juiste omkadering en veiligheidsvoorzieningen. Er zijn wel heel wat paraplu’s opengegaan, maar dat kennen we met die bobo’s van de federaties, ’t is weer aan Jocelyne en mezelf om de zaken in de goede banen te leiden en de federatie ervan te overtuigen dat bij ons (en hopelijk ook bij hen, ook al weet ik dat ze daar zo niet van wakker liggen) de atleten centraal staan en enkel zij alle recht hebben  op  het beoefenen van hun geliefkoosde sport in de beste  omstandigheden. Atleten werken hard voor iets maar achter de schermen zijn er altijd van die stille werkers die het allemaal voor elkaar moeten krijgen, soms met veel bloed, zweet en vooral veel papierwerk en getelefoneer. We komen er meestal wel goed uit maar soms is het toch vloeken en vooral: als het soms gemakkelijk zou kunnen, waarom maken ze het dan zo moeilijk.

Onze kalender

26 maart            heruitgave van de “finale de Zone” plaats nog onbekend

16 en 17 april     Vlaams kampioenschap in Ekeren

                        Halve finale van de franse competitie in Gravelines

5,6 en 7 mei       Belgisch kampioenschap in Gent

                        Coupe de france in Logeuville –lez- metz

Veel te doen dus.

 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­