Zoveel jaar terug….

’t Is ondertussen negentien jaar terug dat ik in mijn loopshortje naar de oudervergadering op de lagere school langsging om een ambitieus plan voor te leggen. De ouders, aanwezig in keurig pak op een zomerse midweekse dinsdag, allemaal lekker gerangschikt met de blinkende wagen op het parkeerpark van de school, schrokken zich een hoedje toen die jonge dertiger met zijn t-shirt en korte broek ook een tiental minuutjes van hun tijd opeiste, met de goedkeuring van meneer de directeur toch. Ik had een plan, ik wou die drukte met de wagens rondom de scholen verminderen.  De agressieve tien minuten voor schooltijd verlichten. De stressvolle ouders wat tot rust laten komen door hen gewoon duidelijk te maken dat te voet of met de fiets naar school komen in Beveren-Leie toch helemaal niet zo gevaarlijk hoeft te zijn.

Mijn plan: iedereen heeft een paar loopschoentjes in de rekken op school staan. Elke dag wordt voor aanvang van de lessen met minstens één klas een soort fito-meter afgelegd, met loop- spring- sprint en krachtoefeningetjes. Regen of geen regen, we lopen er doorheen. Ik was ervan overtuigd dat na veertien dagen iedereen thuis tegen mama en papa zou zeggen, “komaan, we gaan samen te voet naar school”, of ik loop wel alleen of met de vriendjes de hoogstens 1 km verre afstand.

Schotland….

Wel, in ons trieste sportlandje, waar alleen bier en vettige frieten bij het sportgebeuren lijken te horen als het om dat spelletje voetbal gaat, is iemand die eigen sant in ’t land wil zijn, niet gewaardeerd, of de theorie die zo iemand verkoopt houdt geen steek, of tja, dat kan niet goed zijn, want ’t komt niet uit ’t buitenland. Nu is er één of andere Schot met of zonder rok, die het systeem van dagelijks minstens één keer met de hele klas een toertje lopen tijdens de lessen heeft gepromoot en wat blijkt, negentien jaar na mijn, toch voor mezelf, dacht ik zo,  goed betoog, nemen onze Beverse schooltjes dit over en gaan op de “Interlinsite” leuk even tijdens de lessen lopen. Zolang geleden prees ik de zuurstofbom voor de hersenen en het lichaam aan en nu blijkt dat dit wetenschappelijk zeker te verantwoorden is via een Schotse snuggere leraar. Tja, iedereen moet eens de waarheid onder ogen zien. Nu nog de drukte rond de schoolsites proberen in te tomen. Laat toch die Koning Albertstraat verkeersvrij worden voor onze leerlingen dacht ik al lang. Komaan ouders, geef eens het voorbeeld en laat jullie PK’s thuis, kruip vijf minuten eerder uit je bed en breng the kids te voet of met de fiets naar school, en geef ze goede loopschoenen als kerstcadeau. Mens sana in corpore sano he, je weet wel.

’t Hart.

Dit moest me even van ’t hart, maar we zijn zelf met heel serieuze dingen bezig geweest de laatste tijd. Er was de dualiteit met wat we wilden doen met heel onze bende springers. Een groot deel had zich geselecteerd voor het groot Belgisch kampioenschap en tegelijkertijd konden enkele zich nog kwalificeren voor het Franse Kampioenschap in de Coupe de France in Metz. Opsplitsen dus en overal tegelijk proberen resultaat neerzetten. Een risico is het wel, op twee paarden wedden, één enkele ziel reed zelfs de twee paardenkoersen op één weekend.

Rendement.

Wie we zijn dat weet iedereen al zo een beetje, zowel bij onze zuiderburen als in eigen land. We zijn als Hannibal, we come to conquer, of net zoals Napoleon, waar hij was, hij wilde winnen met zijn Corsicaanse koppigheid. Sara was onze enige seniore in beide wedstrijden. Op vrijdag, een brugdag voor ons sprong ze zich al naar een derde plaats op de “coupe de France”, voor haar de ideale voorbereiding voor de Belgische titel de dag erop. Ze was OK, en al enkele maanden super gemotiveerd om dat kroontje ook aan haar palmares toe te voegen. Ze was al een paar jaar favoriet maar zenuwen moet je onder controle houden. Die maturiteit heeft ze vooral, na haar revalidatie eind vorig seizoen van een knieblessure, fel bijgeschaafd.

Met brio legde ze de wedstrijd in Gent af en stond te glunderen en te schitteren met een glimlach van hier tot hinder.

Vier op een rij.

Dat spelletje hebben we allemaal wel gespeeld met de gele en rode schijfjes. Bij onze beloften categorie zijn we niet te stuiten. Onze vaandeldraagster Femke wint momenteel zowat overal waar ze verschijnt, maar de concurrentie binnen de club is groot en er zijn er drie die maar op een zuchtje achter haar aandraven. Van overige clubs momenteel geen spoor in Belgie. De beloften meisjes zijn onze categorie. Femke, Augie, Merel en Hanna zetten met 1, 2, 3 en vierde plaats iedereen op het apegapen.

Onze klasbak Simon moest ook in de arena en hij heeft vijf geduchte vrienden en tegenstrevers allemaal in de nationale ploeg en allemaal van verschillende clubs. Het zat er aan te komen. Begin dit jaar zette hij als enige de “minimumnorm voor individuele kwalificatie aan de Europese kampioenschappen” op de tabellen, verpletterde drie keer het Belgische record tijd en uitvoering in het synchroonspringen, sprong een uitmuntende opgelegde reeks op het Europees kampioenschap en haalde een vierde plaats op het Europees kampioenschap synchroonspringen (nooit eerder vertoont). Flinke strijd dus in de Gents arena. Al van in het begin was de toon gezet. Sieme zat al op schema in het opgelegd werk: persoonlijk record op de hoogte en een voorlopige eerste plaats. Iedereen stond op scherp en  behalve Joris ging ook iedereen door zijn reeksen. Bij het afronden van de voorrondes stond Simon al zowat 3 punten voor op de concurrentie. Nagelbijten voor de finale dus en met de grootste druk als laatste de finale moeten afronden is niet zo maar een klus. Ook al zag hij alle sterren van de hemel passeren voor zijn iets mindere finalereeks, hij kroonde zich met een overschot van een kleine twee punten op Loic opnieuw (zijn tweede titel individueel) tot Belgisch grootste.

Jurytranen.

Ik zat in Metz op hete kolen. ’t Is 14u30, ik moet de senioren heren op moeilijkheidswaarde waarderen op de Coupe de France. Ik hou helemaal niet van GSM’en en berichtjes, maar voor één keer voelde ik duidelijk het gezoem in mijn broekzak. Dit doe ik anders nooit, maar er zijn uitzonderingen en verzachtende omstandigheden omdat onze club gesplitst is die dag, dus, snel even piepen, want tijdens de wedstrijd mag het ook niet.

Bieke zit te gesticuleren als trainster in de tribune en steekt de duim omhoog. We nemen in Belgie in vier categorieën deel en ik zie op mijn schermpje dat we met drie van de vier categorieën op één staan. Dit haat ik, de wedstrijd kan nog niet afgelopen zijn in België, en liefst had ik pas na de finale de uitslag gekend. Dit maakt me nog nerveuzer en ’t zweet breekt me uit. Ben zelfs een beetje kwaad op Bieke omdat ze dit nu al bekendmaakt. Twee uur later pas zie ik ze weer opveren in de tribune, weer ’t zelfde gebaar, ik geloof het niet, kan dit waar zijn, drie kampioenen van België alweer en dan ook nog vier op een rij bij de beloften. Mara is de enige die dag die het niet helemaal waarmaakt, maar zij heeft bij de kleinsten nog ruim de tijd. Je mag al eens mislukken ook hé. Terwijl ik nog enkele rekeningetjes voor de moeilijkheid opschrijf druppelen enkele dikke tranen van emotie en geluk op mijn juryblad. Mijn Franse collega’s zien het gebeuren en weten al direct dat het goed zit. Even navragen en felicitaties alom van mijn Franse vrienden. Lenig en Vlug, Napoleon, Hannibal, Caesar, zij kwamen zagen en overwonnen en die Belgen, die waren toch de dappersten….

We blijven duidelijk en veruit nog altijd de nr 1 en daar doen we het voor, wees dat maar zeker.

Proficiat aan al onze podiummers en springers.

Unicum.

34 jaar terug gaven Lipi en Chantal hun ja-woord voor eeuwige verbintenis nadat ze beiden Belgisch kampioen waren. Hun dochters waren beiden twee keer Belgisch kampioen in het synchroonspringen. Bieke en Dieter waren ook al beiden Belgische kampioenen in ’t synchroonspringen weliswaar elk in hun eigen sexe en huwden later, maar dit jaar hebben we wel een unicum op het podium. Broer en zus op dezelfde dag, hetzelfde jaar beiden Belgisch kampioen seniors. Simon en Sara met de magnifieke driekleur om de nek. Schoon is dat. Bij mijn weten is dit uniek in de geschiedenis van onze club. Dat wordt “tournée générale” voor Chris en Ingrid. Allen daarheen dus.

Volgende stap:

Snel nog even vermelden dat twee dagen na het schrijven van dit relaas, we in Rouen de laatste grote uitdaging van het seizoen verrichten. De Franse kampioenschappen zijn voor ons de absolute afsluiter en elk jaar is dit een feest. Genieten, doorgaan en ook wat podiumplaatsen snoepen, meer moet dat niet zijn. En dan, pfft, stoom aflaten, eventjes weg van de wereld en streamen naar volgend seizoen.

Onze kalender:

4-6 juni Franse kampioenschappen in Rouen

8-13 juli elite stage in onze trampolinehal met buitenlandse trainers en springers

20-23 augustus survival en beginstage nieuw seizoen

September nieuwe weetjes in alweer een volgende Beverblaadje

 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­