Halfgoed.

Zaken gaan goed of slecht, meestal is er tussenin wat minder ruimte. Deze keer zaten we er tussenin. Le “championnat de France par Equipe” was voor ons deze keer niet zo’n hoogvlieger. We waren nochtans goed voorbereid. Met de internationale wedstrijd in Engeland nog maar net achter de kiezen zou ook deze klus te klaren zijn. De trip naar ’t zuiden was een makkie. Je hoeft slechts een halfuurtje op voorhand in Lesquin te zijn en inchecken gaat snel en zonder een lange aanschuifrij. Een dik uur later maak je een bochtje over de baai rond Marseille en land je met 10° Celcius meer dan bij ons op de tarmac van de luchthaven. Onze minibussen (Mercedes) waren gloednieuw met alle toeters en bellen erop en eraan. Automatische versnellingsbak, GPS, camera achterin de achterklep van je koffer (waarschijnlijk op vraag van de vrouwelijke chauffeurs, want die haten parkeren), getinte ruiten en van die biepers die overal gemonteerd zijn om je rijgedrag aan te passen. Autorijden is niet meer leuk op die manier. Supersmalle straatjes geven van alle kanten “djingels” aan waarbij je als doorwinterd chauffeur de indruk krijgt dat je alles verkeerd aan het doen bent. 

Vroeg ter plaatse.

We zijn pure amateurs en dat betekent dat alles na het werk gebeurt. Af en toe offeren we alweer een dagje verlof op voor die jonge gasten (en ook voor onszelf hoor) om op tijd op de wedstrijden te kunnen zijn. Meestal is het een beetje een strijd tegen de tijd omdat we toch niet al onze duur verdiende congé willen opofferen en starten we na de middag of durven we lange ritten ’s avonds en zelfs ’s nachts doen om wat moe gereden uit te stappen aan de zaal en onmiddellijk moeten opwarmen en wedstrijd springen. Deze keer was het anders. Vliegtuigschema’s moeten nu eenmaal worden gerespecteerd en ook het prijskaartje speelt natuurlijk een rol. ’s Morgens om half vijf waren al heel wat moeders stutjes aan ’t smeren want kwart na vijf was het al verzamelen geblazen aan de sporthal. Raar maar waar, om 8u44 stonden onze valiezen al op de rolband in Marseille. ’t Kan snel gaan tegenwoordig hé. Nog een uurtje freeweelen op “La bretelle du Sud” en tegen de middag bestellen we al voor iedereen ne lekkere smos in de sporthal.

Chillen is niet altijd goed.

De ietwat aftandse sporthal van Lucien oogt niet meer zo mooi, maar met de gloednieuwe trampolines erin fleurt het wat op. Een uurtje na onze lunch springen we even in om de toestellen te leren kennen en dan slingeren we door de smalle steegjes van La-Seyne-Sur-Mer naar ons Hotel. Constant “biep biep biep” in de mercedes. Vroeg uit de veren, reizen , springen, eten, ’t kruipt wat in de kleren. Het siësta gevoel komt even op en we stellen voor om op de kamers even wat te luiwammesen want de wedstrijd lonkt al om 17 uur. Ik daag u uit: 12 jonge gasten, in volle puberteit, elk met z’n drieën op een kamer, hoe lang duurt het vooraleer het één en al gejoel en feestgedruis is op slechts één kamer???? Juist: drie minuten, dus van chillen geen sprake. Wij, trainers en jury proberen toch maar een napje te doen. Vijf uur, vergadering jury en opwarmtijd voor de eerste nationale reeks waar we met de jongens en de meisjes een ploeg hebben. De jongens hebben zich voor het eerst geplaatst in de eerste klasse. De meisjes staan tiende in de rancking. Doel voor de jongens, gewoon uitsprongen want met de gekwetste Darwin valt er niets te winnen. Voor onze meisjes ligt het anders, een finaleplaats is wat we hopen, maar eigenlijk wel een must.

Hakken over de sloot.

Voor Simon was ’t gewoon zijn zware reeks tonen, waar hij bij de opwarming glansrijk in slaagde maar toen het voor echt was ging hij na vijf sprongen op ’t blauw van de mat. Onze meisjesploeg moest zich na een slechte oefening van ons feestbeest Femke reppen om nog net de finale in te glijden. Opdracht geslaagd en morgen zien we wel weer.
We zaten met ons logement een kwartierke ver, dus bellen maar voor vliegende pizza’s als avondeten. Die kwamen wel maar ’t was ondertussen na den tienen. Viktor, onze benjamin van de bende kreeg de zandman al over zich, maar alle anderen verorberden hun schijven als wolven. Morgen een nieuwe dag met nieuwe energie. Dat hadden we gehoopt althans, maar de pizza’s hadden wat extra calorieën binnengestoken en ’t was “bal populair” op kamer 303. ’s Morgens zat uitslapen er niet in want om 9 uur starten alweer de opwarming en wedstrijden.

 Tweede nationale.

Ons team in nationale twee was op papier echt medaille, zelfs gouden kandidaat. Een sterk team, weliswaar jong, maar met goede moeilijkheid en elegantie. Ze waren snel ontnuchterd van hun nachtelijke escapades. De twee meest energieke meiden van de avond tevoren draaiden hun reeksen figuurlijk compleet in de soep en daar ging onze medailledroom.
Met pubers is het toch altijd wat speciaals, en ’t hoor t nu eenmaal bij de sport, maar er is toch een flinke preek en wat tranengedoe aan te pas gekomen, wees maar zeker. De volgende keer zullen ze wel twee keer nadenken voor ze de boel nog eens op stelten zetten de avond voor het grote gebeuren. Dit hoort zo in onze bijna topsport. Er is nu eenmaal toch wat mentale druk om het goed te doen. Eens de preek gehouden en de tranen gedroogd kalmeert het geheel en ’t wordt weer een fantastische bende. Nu nog de finale in eerste klasse, maar de tegenstand is te sterk, een vijfde stek, blijft vijfde stek ook al zat een vierde plek er wel nog in, maar Sara kon helaas niet voluit gaan vanwege een knieblessure waarvan ze ondertussen revalideert na een kleine ingreep.

Genieten.

Zuiders leven is zuiders eten en een lekkere Italiaan zo ’s avonds zo dicht tegen de Middellandse zee, dat slaan we niet af. Alweer 11 uur, tijd voor ons bed en morgen moeten we pas in de namiddag weer het luchtruim in. Tijd voor “sight-seeing along the mediterranee”, nog wat rondslenteren in de luchthaven en om 5 uur staan we terug van weggeweest aan onze sporthal. Zo snel gaat een weekend voorbij. De lessen zijn geleerd, de voornemens genomen en ‘k moet toegeven, we hebben een fantastische bende jonge gasten. Ze hangen aan mekaar, geven zich graag, niet altijd op ’t juiste moment, maar we gaan nog veel leute aan hen beleven. En doen we dit nog graag? Zij maar zeker, ik zou dit voor niets anders willen ruilen. Als zij zich geven, dan doen wij dat toch ook. En de resultaten, goed of slecht, we  hopen dat ze zich binnen ettelijke jaren die uitstappen nog herinneren alsof het gisteren was. De lessen, we hopen dat ze die geleerd hebben en ze niet binnen die ettelijke jaren toepassen, maar bij de volgende uitstap.

Onze kalender.
  •  27 november               BOT finale in Beveren-Leie

 

  • December                   BLOKKEN- EN FEESTmaand

 

  • Kerstverlof                 Stage in onze sporthal

 

 

  • Januari                        Een nieuw seizoen komt eraan 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­