Wat zei Bredero alweer: ’t kan verk….

Opwarming van de aarde….mijn Hoela!!! Wie de recente weersomstandigheden meemaakte is direct een afvallige geworden van het KYOTO- protocol. Simpel hoor, want november is zelden zo wispelturig geweest als in 2008.  t‘ Weekend van 22-23 november crossen geblazen van hot naar her: zaterdagmorgen snel naar Oostende voor de Interland tussen Spanje, Nederland en Belgie en zondagmorgen, nog voor de pistoleekes aan onze voordeur worden gezet zijn we al op weg naar Averbode voor de finale van onze interclub competitie.

Oostende: ’t Zeetje was woest, ’t sneeuwde van Harelbeke tot over Roeselare en de minibus kreeg felle snokken van de wind te verduren en af en toe een kletterende hagelbui op het gehavende koetswerk. Ook bij de late terugkeer na een bord spaghetti in een havenkroeg (ons door de federatie aangeboden) bleven de ruitenwissers constant op stand 2.
Averbode: Zondag droog vertrokken, maar hadden we geweten wat de weergoden ons “en retour” zouden voorschotelen, dan waren we misschien iets later van onder de wol gekropen en hadden we in onze peignoir de broodjes rustig opgepikt en ze lekker op ons gemak verorbert.

Persoonlijk redeneer ik altijd: weer of geen weer, ’t is altijd goed.

Springers en trainers zijn echter niet moe te krijgen; waarom….lees verder.


The A-team

Bij de terugreis van Averbode (de wedstrijd was keurig getimed en voor donker konden we al huiswaarts keren) ontbond Wodan al zijn kuren, gooide met slierten vlokken “witte watte” door de lucht, sloeg ze onverbeterlijk tegen alles wat ze onderweg tegenkwamen en ‘t koekte allemaal lekker aan op onze wegen. Gevolg: BMW chauffeurs bleken de slechtste manouvreerders, slipten langs alle kanten en bleven voor ééns ver achter alle andere wagens hangen, hun agressiviteit helemaal weggedeemsterd. Traagzaam trokken colonnes voertuigen richting Brussel, om daar, net voor het nemen van de ring te horen te krijgen dat er geen doorkomen aan was en dat ie afgesloten zou worden.

Niet getreurd, rustig verder krakend, kreunend de sneeuwkoeken onder de wielen verterend, tsjokten we de heuvelachtige hoofdstedelijke kleine ring op. Met ons volgeladen karre en 8 personen in de minibus bleven we op menige helling steken, de wielen schaverdeinden met loze krachten en we maakten veel omwentelingen, doch geen meter vooruit. Alarm geblazen, 7 van de 8 (de chauffeur bleef best zitten) gooiden de schuifdeur open en duwden ons blauwe gevaarte de helling op. En leute dat we hadden, we hebben mobilhomes geduwd, kleine wagens, grote wagens en iedereen bleek ons supertof te vinden. ’t Ging op bepaalde momenten zo traag dat ons ploegske rustig in een plaatselijk cafeetje een plaspauze kon houden terwijl ons vehikel amper 100 m verder was gebold na het ledigen van de blazen.

Sommigen gaan te voet naar Scherpenheuvel, wij keren met natte voeten huiswaarts, onze tenen bijna bevroren van ’t sneeuwwater, onze kaken roodgloeiend van de kou en onze eeuwige glimlach omdat iedereen genoot van onze weldoenerij. Vredelievend clubje Hé?


Olympische gedachte

We zijn nog de kinderschoentjes aan ’t passen met onze nationale ploeg en dat hebben we ondervonden in Oostende. Drie landen en de derde stek was alweer voor ons landje. Niet getreurd, ’t Was leerzaam en de Bevernaars hebben tenminste alle drie hun oefeningen volledig doorgedraaid, wat niet van iedereen kon worden gezegd. Opdracht volbracht dus.

De kaaskoppen bleken de sterksten en de Spanjaarden bleken slechte een puntje op ons voor te liggen. ’t Wordt dus nog hard werken, maar dat zijn we gewoon. ’t Is nu conclusies trekken, tactieken wijzigen en bijsleutelen waar nodig, desnoods vervangingen uitvoeren, maar we jeunen de jonge garde eerst nog wat tijd.

De inzet was er alvast en daar zijn we blij mee. Deelnemen was hier dus de boodschap. We kijken al uit naar wie ons het eerst weer inviteert.


Eén sprong te veel

Te weinig slapen is nefast, ’t is waar we kijken te veel tv, zitten te lang ’s avonds ’t internetten of zappen van je welste al geeuwend en gapend languit in onze sofa. De jeugd kan daar echt wel hinder van ondervinden. Ze worden overgevoelig overdag, zijn pesterig, zijn moeilijk te boeien  of kunnen zich helemaal niet meer op hun schoolactiviteiten concentreren. Daarna worden ze door overijverige moekes, vakes, oma’s en opa’s de streek rondgevoerd (zonder dat fietske ook maar eens van stal te halen) en moeten dan presteren in de verschillende sportclubs. Weet je, vermoeidheid kan echt wel negatief werken en dat zal Sebastien geweten hebben. Hij heeft er een gipsje voor gekregen en zal nu tegen heug en meug moeten rusten. Tijdens de afsluitende kleine show (de computer moet nog efkes werken als iedereen zijn wedstrijd heeft afgewikkeld) van onze interclubfinale sloeg Sebastien uit St Genesius Rode zijn pootje om en brak daarbij zijn been. ‘k Verzeker u dat het de sensatie van de dag was en dat iedereen er ondanks de toffe sfeer in de zaal eventjes bij stil werd. Niettemin is alles goed georganiseerd geweest en tegen dat ons A-team onze pechdiensten aanboden op de Ring rond Brussel was hij al geopereerd en ontwaakte hij al tussen de lakens van de Recovery in het Hospitaal van Diest. Dus beste ouders: laat de jeugd er een halfuurke vroeger in kruipen, dat kan zeker geen kwaad.

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­