Nazdrovje Sint-Petersburg
 
Zoals aangekondigd zijn we met enkele Bevernaarkes naar het Venetië van het hoge noorden getrokken. Via Frankfurt taxieden we enkele uurtjes later over een licht besneeuwde landingsbaan in de tsarenstad. Grijs, grauw, somber….dit was de eerste indruk die ik had. Heel veel vuile maar ook fel vervuilende wagens op de rechte wegen. Een stad pas een 250 jaar helemaal uit het niets opgericht aan de monding van de Neva. Tsaar Peter de Grote heeft er werk van gemaakt.
Een stad volgens een dambordpatroon, allemaal rechte wegen, haaks kruisend met heel veel plaats overal. Een rond punt is er zowat een halve vierkante km groot met altijd wel één of andere reliek van ofwel de grootsheid der tsaren of de uitspattingen van het pure communisme in brons gegoten op gepolijste natuurstenen sokkels. De tijd van Wartburg, Wolga en Trabant heeft precies nooit bestaan, sporadisch duikt nog een Lada en een versleten Wolga op maar algemeen hebben de Westerse wagens er hun opgang gemaakt zoals nergens ter wereld. ‘k heb er meer Hummers, Porches en Audi’s gezien dan hier bij ons in één maand. ’t Volk is er eerder saai, nooit goedgemutst en zeker niet leuk in de conversatie. Andere talen zijn nog een beetje taboe, hoogstens een Yes of een paar Duitse woordjes, maar verder een brabbeltaaltje van meer medeklinkers dan klinkers in voorkomen, bij de ouderen uit een meer tandeloze mond gelispeld en ….zeker mekaar niet in de ogen kijken.
 
 
De metro in en dan ...
 
Petrograd, Leningrad en dan weer Sint-Petersburg, zo evolueerde de naam van de stad door de geschiedenis heen. De metropool is gesticht op een zeer drassig gebied met moerassen en plassen en was vroeger een nederzetting, hoofdzakelijk wat houten gebouwtjes, van de vikings. Wat Peter de Grote bezield heeft om hier een stad te bouwen, niemand weet het, maar strategisch was het een sublieme zet. De Neva met haar meanders loopt door de stad en was een toegangspoort zowel in Rusland of naar het Westen. Zo is Sint-Petersburg altijd de meest verwesterde stad geweest in het communistische grootland. De bewoners hebben er de naam van anders te zijn dan de andere Russen, ze voelen zich wat meer, geen wonder dat Vladimir Poetin hiervandaan komt, we hebben hem trouwens toevallig zien passeren, of alleszins zijn zwaar geëscorteerde limousine (hij was er juist even op bezoek voor één of andere conferentie).
Vanwege de drassige toestanden is er een metro aangelegd op maar liefst 120 meter diep. Een staaltje technologie van 150 jaar oud, dat je in een mum van tijd naar het centrum van de stad brengt. Troost u, op de metro, geen Rus die zijn mond opendoet, stuurs voor zich uit starend of nog nasoezend van hun laatste fles Vodka (wat eigenlijke letterlijk “klein watertje” betekent, maar dan toch straf spul), half slapend onder hun bontmuts. Normaal zou de Neva momenteel zowat moeten dichtgevroren zijn, maar ligt het aan de klimaatsverandering….nu was het er zowat 10 graden overdag.
 
 
Superlatieven
 
’t Is moeilijk te omschrijven, Parijs heeft ook wat van die charme, ook wat van dat bombastische, maar Sint-Petersburg is kleurrijker en nog grootser. Wat in Parijs en Berlijn met natuursteen is gebouwd is hier bepleisterd in de typische Oostblokkleuren, pastelgroen, okergeel, roestbruin, pastelblauw….met op vele plaatsen met bladgoud belegde ornamenten of bronzen uitsteeksels en beeldhouwwerken, kantelen, zuilen en frontons om van te duizelen.
Wat de “Avenue Louise” in Brussel is, is hier de “Nevski Prospect”; een vier km lange brede baan met zeer Westerse winkels, maar een laan met de meest groteske gebouwen die ik ooit zag. Allemaal zijn ze mooi, allemaal hebben ze iets speciaals en ’s avonds zijn ze een kleurpalet op zich met de indirecte verlichtingen die de pastelkleuren doen ontvlammen in een waaier als een pauwenstaart.
De Vaubanvestiging aan de overkant van de Neva getuigt dan weer van de roemrijke  veroveringszucht van de meest vernoemde tsaar. En dan is er ontegensprekelijk het “Hermitage museum”, het meest gerenommeerde museum ter wereld met zowat twee miljoen kunstwerken, waarvan nog geen tiende deel staat uitgestald. Zonder de schilderijen of beelden zijn de 1000 tentoonstellingszalen allemaal uniek op zich met een aankleding die duizelingwekkende normen aanneemt. Hoe ze dit klaargespeeld hebben is onwaarschijnlijk. Sinds de val van het communisme, mag nu ook het gewone volk langs de voordeur binnen. Twee dagen zou je moeten uittrekken, maar die vier uur en voor slechts 350 roebel (ongeveer 9 euro) die we er in rondwaarden, zijn onvergetelijk.
 
 
Waarvoor gingen we ook weer?
 
Oh ja , om de WAGC te betwisten, het grootste jeugdtornooi ter wereld. Vier Bevernaarkes en hun trainer, die echter niet als  coach maar als officieel jurylid meeging. Hoe is het gegaan? Wel? mijn indruk is, dat we er enorm veel van opgestoken hebben, vooral hoe je het niet moet aanpakken. Iets waar we in Belgie nogal dikwijls fout gaan. Ik zag er heel goed omringde delegaties, heel sterke prestaties en vooral heel wat goed gestructureerd werkende ploegen. Frankrijk, Japan, Amerika en Japan waren naast de plaatselijke zeer sterke Russische ploeg indrukwekkend. Wij Belgen moeten nog heel wat leren, dat was vooral mijn eerste doel. Hoe moeten we in de toekomst werken, waar kan een federatie als de onze in de toekomst een gusntige rol spelen op dit gebeuren. We hadden voor de eerste keer een echte selectie gemaakt, zij het nog vrij gemakkelijk te behalen, maar al heel wat mensen die vroeger gewoon voor de lol meegingen, vielen nu af. Toch pleit ik voor een strengere selectie, maar dan ook eentje die ondersteund wordt door vadertje staat, om budgettaire redenen natuurlijk. Anciaux heeft alle geld uitgelegd voor de senioren, de gevestigde waarden,  met ander woorden, geen toekomstbeleid. Wie ondersteunt dan aankomend talent? Bij onze Belgische sporters is er helemaal geen steun, en daarom waren heel wat geselecteerden er niet bij. Zij die het niveau echt aankonden zijn thuisgebleven en dat is zeer jammer. Geen super resultaten resulteert in geen subsidiëring, met geen toekomstige  nieuwe goede lichtingen, een vicieuze cirkel in het negatieven. Een gemiste kans dus.
 
 
Kleine geruststelling
 
Onze vier Bevernaarkes hebben het niet slecht, maar zeker ook niet super gedaan. Doel was hun iets zwaardere reeksen doordraaien, en dat hebben ze alle vier gedaan, mits toch nog enkele te vermijden domme fouten, waardoor minstens een tiental plaatsen winst konden geboekt worden.
We weten weeral meer hoe we in de toekomst willen werken. Eén ding is zeker , in de toekomst is het onvermijdelijk dat we weer aan dergelijke dingen deelnemen, de enige garantie om het internationale gebeuren op de voet te blijven volgen. ’t Wordt weer uitkijken hoe we dit kunnen klaren, maar we gaan ervoor.
 
 
Pas thuis, weeral weg
 
St-Etienne wacht op ons het weekend van 28 november. Het Franse nationaal kampioenschap per ploeg. In de rangschikking staan we 6° in de eerste klasse en 8° in de tweede divisie met twee meisjesploegen. Niet slecht dus dit seizoen. We wisten het vooraf, we gingen met een zeer jong team, dat in extremis nog verjongde door het uitvallen van Meredith met mexicaanse griepsymptomen. Louise moest dan maar invallen, voor haar de vuurdoop op een dergelijk tornooi. Bij aankomst bleek dat we de twee jongste teams hadden van het hele pak.
Onze kleintjes kwamen uit tegen ploegen met drie senioren, of gerenommeerde clubs met routinees. Ze hebben zich geweerd, ze waren super gemotiveerd, maar toch sprongen er nog een paar met de bibber op het lijf in de mooi aangeklede arena van St-Etienne. In divisie 2 komen we na de voorronde gelijk op de vijfde plaats, maar het reglement schrijft voor dat de ploeg met de mooiste afwerking de finale betwist. Weg die finale voor divisie 2. Een paar onervarenheden zijn de oorzaak van dit euvel. Bij de eerste divisie stranden we evenzo op de zesde plaats, weer te veel foutenlast verdorie. Iedereen is wel een beetje ontgoocheld, maar zo zit het  in de sport in mekaar, we zullen weer veel bijgeleerd hebben door onze onvolmaaktheden, maar we zijn door velen getroost met onze hoge moeilijkheidsgraad voor onze jongelingen. Magere troost, daar koop je geen finale mee, maar ’t is voor ons de ideale voorbereiding op het komend seizoen, waar we de lat opnieuw wat hoger willen leggen.
 
 
Dubbelslag
 
Terwijl wij met onze meisjes in St Etienne aan de slag waren, moest Simon Debacker een selectieproef afleggen voor deelname aan het Europees kampioenschap voor junioren volgend jaar in april in Bulgarije. Simon begint de echte springknepen te beheersen, foutenlast wordt verminderd en tot het obligatoire minimum herleid door geroutineerd zijn reeksen af te werken. Harde trainingen en doorgedreven reeksen draaien hebben gerendeerd. Zijn individuele selectie is gehaald, en in het minder geoefende synchroonspringen ziet het er voor hem en zijn partner Tim uit Oostende , goed uit voor de volgende proef. Daar komen ze slechts luttele tienden van een punt tekort. Proficiat jong, dit heb je al op zak. Goe bezig en een motivatie voor onze jongeren.
 
 
50 jaar de lucht in
 
Vanwege te veel tekst voor dit artikel schuiven we de volgende episode van onze historiek door de jaren heen door naar het volgende Beverblaadje.

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­