Metz

The place to be dit jaar voor onze wereldkampioenschappen voor de jeugd. 34 landen uit alle uithoeken van de wereld, van Canada over Mexico naar Japan, China, Nieuw-Zeeland tot Zuid-Afrika en neem daar de gemiddelde deler van en je komt tot een deelnemersveld van om en bij de 600 trampolinespringers over vier leeftijdsgroepen en tussen de sexen verdeeld. Een arena van een sporthal op een steenworp van het splinternieuwe excentrieke “centre pompidou”, was het strijdtoneel voor deze wereldcompetitie.  
Wie ooit in Metz komt kan maar zeker naast de oude stad ook deze superstek aandoen. Wij hadden tussen alle trainingen en wedstrijden in eventjes de tijd om de jongeren ook wat kunst en cultuur bij te brengen. Het gebouw op zich is al een unicum en een topscore voor moderne architectuur en de kunst die erin ondergebracht is, is om te duizelen.

Wat is mijn gevoel bij deze gebeurtenis?

De prognose voor wat ons toch een zeer degelijke voorbereiding leek, in tegenstelling tot deze van vorig jaar in St- Petersburg, was zowat iedereen in het eerste derde deel van het klassement en minstens één finaleplaats, is helemaal niet uitgekomen.
Simon zette, en we zijn dat stilaan van hem gewoon, ondanks supernervositeit om als laatste Belg in de arena te treden, een puike prestatie neer en eindigde inderdaad binnen dat eerste derde, doch al onze individuele springers gingen zowat de mist in. Waardoor weten we niet, zou het dan toch de stress zijn? Marie en Jolien konden echt wel de finale behalen maar allebei brachten ze er zowat niets van terecht. Geen volledige reeks betekent directe verwijzing naar de achterste regionen. Lisa verprutste evenzeer een degelijke trainingsactiviteit tijdens de wedstrijd en enkel Laura en Simon draaiden op volle toeren hun reeks rond. Beiden kwamen echter met wat blessureleed aan de start en konden zich slechts de laatste drie weken tenvolle toeleggen op het trainingswerk.

Phil liep te balen….

Tja je zou voor minder, je weet dat de voorbereiding goed was, je weet dat ze in deze omstandigheden normaal toch tegen wat zenuwleed kunnen, en toch sloegen alle vaste waarden zowat tegen de grond. Dan maar hopen op het synchroonspringen. Terug de snaren eventjes  gestemd voor het slapengaan en dag twee hadden we al een flinke finaleplaats beet bij onze jongsten. Toch heb je achteraf weer “ les boules” omdat onze jonge meiden op twee tienden van een medaille stranden in dit grootste evenement ter wereld, op de meest ongelukkige plaats, stek vier. Maar wat de eerste dag volledig mis liep hebben ze toch maar eventjes rechtgezet. Evenzo voor Meredith en Lisa die met een uiteindelijke 7 ° plaats ook een mooie finalereeks neerzetten.

Persconferentie

Ook de plaatselijke scholen nemen deel aan dit evenement. Zowat 5000 leerlingen van de stad en randsteden van Metz volgden verspreid over vier wedstrijddagen dit gebeuren. Kwestie van promotie te maken voor onze sport nietwaar. Elke namiddag werd rond drie uur een persconferentie met een tiental landen en enkele klassen georganiseerd in een aula van de sporthal. Ook ikzelf smeet me eens in de groep om de enthousiaste vragen van de Franse kinderen te beantwoorden. Bij ons zaten Candezen, Tsjechen, Russen, Nieuw-Zeelanders, Portugezen, Duitsers, Spanjaarden en Ieren. En wat bleek algauw? Heel simpel, wij Belgen zijn de “dutskes” van ’t spel. Schoolsystemen en speciale sportscholen zijn er alom, sponsoring en ondersteuning zijn normaal in al deze landen, terwijl wij amper voor de kinderen vrijaf kunnen bedingen in ons onderwijssysteem om nog niet te spreken van ons federatietje die geen cent veil heeft voor de jeugd. De Canadezen waren dit jaar alleen al 8 weken onderweg, en zij kunnen via internet hun lessen verderzetten.
God ja, al bij al doen wij het dan ook nog helemaal niet slecht.

Lessen geleerd

Daarom doen we deze dingen, we zien waar we staan en hebben weer veel bijgeleerd, veel contacten gelegd en leren relativeren. Onze federatie moet nog heel wat leren, vooral wat organisatie en omgaan met een groep betreft. De atleten hebben heel wat gezien, veel getraind, veel bij mekaar gezeten en plezier gemaakt. Ikzelf probeer alles nu op een rijtje te zetten. Voor een stuk een ontgoocheling rijker, maar vooral een rijper man die alweer de ambitie heeft om in de toekomst deze evenementen nog op een andere manier aan te vatten met onze jonge mensen.

Stilzitten is er niet bij

Ondertussen hebben ze op het thuisfront ook hun wedstrijd gestreden. De BOT finale in Zichem is voorbij met goede resultaten maar ook deze wedstrijd was een beetje gedecapeerd door het ontbreken van een achttal toppers die in Metz zaten.

Weer thuis was het eventjes tijd om wat bij te komen. Een lekker uurtje meedoen met de zwemmarathon in de Waregemse treffer en de dag daarop op demonstratie in Frankrijk om onze clubkas weer wat bij te stellen en nu gaan we stilaan naar de Franse ploegenfinale toe in Parijs over een paar weken. Wat belangrijk is, en dat hebben we al geleerd sinds onze Russische uitstap van vorig jaar, de WAGC competitie, ofte jeugdwereldkampioenschappen zijn de ideale basis voor het volgend wedstrijdseizoen en dat is momenteel mijn enige troost.

Kalender

12 december 2010 Division Nationales par équipes (Ploegenkampioenschap van Frankrijk) in Sevran
De daarop volgende weken Examentijd voor al onze pubers
Het uiteinde van 2010 Uitlopen en plannen smeden en gezapig verder trainen
1 januari 2011 Nieuwjaar voor wie ’t nog niet wist
8/9 januari 2011 Jurycursus in Nord-pas de Calais
Vrijdag 14 januari 2011 nieuwjaarsreceptie van Lenig en Vlug in de sporthalbar

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­