Effe Apeldoorn bellen…

Een geijkte uitdrukking uit de jaren 80, me dunkt, maar ‘oh’ zo actueel tijdens onze Franse clubkampioenschappen in het zonovergoten la Seyne-sur-mer aan de Côte d’ Azur.

Tijdens een afscheidsfeestje van Christian Schwertz, die op pensioen gaat, kregen we te horen dat onze Franse Licenties niet gevalideerd waren door de federatie. We geven toe, ze waren wat laat ingediend, maar Said, de man van Wattrelos die onze administratie verzorgt, had ons een mailtje gestuurd dat alles OK was. Terug in ’t hotel, we gebruiken de GSM’s waarvoor ze nodig zijn, “noodsituaties”… Miet uit bed gebeld, want anders niemand te bereiken, Miet aan de computer thuis gezet om via mail naar Said, die gelukkig een I-phone heeft, en direct onze noodoproep kan beantwoorden, te mailen met een urgentie. 23u30, Said belt voor het eerst naar hotel F1 in La Seyne. Paniek en overleg, Said wil bevestiging licenties doorsturen naar hotel. Gerant wakker gemaakt, is bereid ons direct te helpen, terug naar Said, e-mail uitwisselen, half uur wachten, geen mail, weer Said, verkeerd getypt mailadres, tien minuten later, mail rolt binnen en uit printer, ondertussen 1 uur s’nachts, kleine opluchting, hebben document in handen. Onrustige nacht toch en vroeg uit de veren want om 8 uur begint de juryvergadering.

Ijsberen aan de officials tafel

Juryvergadering voorbij, snel naar Christian die onze zaak behartigt. “Tegenwoordig”, klaagt hij, “kunnen we door alle pc’s niet meer manueel ingrijpen”. We tikken “Joke” in, haar fiche verschijnt, bovenaan in ’t rood: “Non-validé”. Christian vraagt, eens hij onze inschrijvingslijst van ’s nachts heeft bekeken en hij onze oprechtheid weerom niet in twijfel trekt, aan de ICT-specialist of hij kan ingrijpen. Resoluut een “NON impossible, la machine est bloqué directement après les inscriptions de la competition”. Dus noodrem gebruiken. Ik vraag hem om de voorzitster van onze “zone-nord” te bellen. Mme Rohée uit bed gebeld, toffe madame, directe actie, haalt zelf de administratief-verantwoordelijke uit bed en samen snellen ze naar “den Buro” in Rijsel. Ondertussen belt ze me op om zich te verontschuldigen want de secretaresse die alles moet doormailen naar de federatie was enkele dagen in verlof zodat onze licenties niet waren doorgestuurd. 9u24 - de wedstrijd begint over 6 minuten - plopt Joke van “non-validé” naar “validé”. EUREKA: “Mission impossible” is gelukt. Christian had wel een noodplan klaar (alle resultaten toch manueel opnemen, om dan bij validatie alles toch in de computer in te voegen) maar oef, een pak stress valt van ons af en we kunnen, zonder de atleten op de hoogte te brengen van onze nachtelijke gsm-noodtoestand, weerom een spannende competitie tegemoet. Dat cadeautje en de drie dikke zoenen van Sophie op Christian zijn pensioenfeestje zijn niet voor niets geweest.

Ze zijn bang van “La Patriotte"

We staan in de lijsten in vier klassementen. DN1-2-3 bij de meisjes en DN2 bij de jongens. DN1 is eigenlijk vergelijkbaar met bvb. eerste klasse voetbal. De DN3 meisjes, onze piepjonge ploeg staat rond kwart voor twaalf al te prijken op de bronzen plaats. En er zat meer in. Onze Louise werd twee keer een sprong afgekeurd wat ons een zekere tweede plaats had opgeleverd, maar ja het moet allemaal op het net gebeuren en foutjes worden nu eenmaal gemaakt.
De meiden van DN2 stonden uiterst scherp en niemand ging in de fout, tegen de organiserende club van La Seyne was niemand opgewassen. Zilver flink verdiend. DN1 is vechten tegen zowat alles wat in de nationale ploeg zit, of er voor in aanmerking komt. De beste clubs van Frankrijk. Na twee rondes ziet het er voor onze jonge juniors en beloften, want we hebben nog geen seniors bij de meisjes, nog prima uit, maar Sara kijkt wat sip na haar toch moeilijke reeks, want ze heeft wat noodingrepen moeten toepassen om erin te blijven. Groep drie treedt aan en dan is het nagelbijtend de score afwachten. Tranen in de ogen van onze top vier want ze stranden op een half puntje van de finale en Sara weet dat zij de boosdoener was, maar wij komen geruststellend even bijpraten en geven ze een dikke proficiat om tussen alle groten zo goed te hebben gepresteerd. Dan nog de jongens. Simon Cherot, die al jaren met ons meereist gaat twee keer inde fout ondanks mijn richtlijnen en dus moeten de overige drie, een ploeg bestaat uit vier springers waarvan de drie beste resultaten meetellen, hun wedstrijd lukken. Eindresultaat voorronde: plaats 3. Nu nog finale. Weerom wordt het uiterst spannend. Wij gaan ervoor en weerom faalt Simon als eerste, dan weer drie zeer geslaagde reeksen, met een enorme inzet van onze Emiel, die deze keer supergemotiveerd springt en onze Simon die alle hoeken van de trampoline ziet met de zwaarste reeks uit DN2, en daardoor zijn time of flight wat ziet minderen. C’est Le nord qui gagne, Le Portel snoept ons in extremis nog de eerste  plaats af, ze hebben gezien dat Simon het moeilijk heeft gehad en kiezen voor eenvoudige reeksen met super afwerking en hoogte, we stranden op twee tienden van goud. Maar we zijn gelukkig, uiterst tevreden omdat “Murphy’s Law” het hele weekend als een zwaard van Damocles boven ons hoofd hing….

Wat mis ging…

De nachtelijke bezorgdheid om onze licenties die maar niet gevalideerd raakten, de minibus die precies op een maandag was vervaardigd. De verhuurmaatschappij verontschuldigde zich een beetje omdat het volkswagenbusje nog maar 9000 km op de teller had en al zo gehavend was door onhandige chauffeurs. Bjorn was zijn juiste turnpak vergeten zodat hij constant tijdens de wedstrijd moest ruilen met Simon. Dieter vergat zijn wit hemd om in de jury te zitten maar loste dit op door een wit polo’tje met een das te camoufleren. Lipi had maar één paar kousen mee, maar dit heeft hij niet verteld om niemand geurproeven te laten nemen.

Onze beker voor de tweede plaats donderde in de straten van La Seyne sur mer over het asfalt en werd in twee gedeeld. Tot overmaat van ramp werd tijdens onze laatste nacht de achterruit van het busje aan diggelen geklopt door vandalen, maar gelukkig waren we daarvoor verzekerd, maar ’t bracht weerom wat geGSM mee en de nodige administratie. Om negen uur s’ morgens hadden we de ruit keurig met plastic afgeplakt en er een leuke smily op gezet.

Om het plaatje Murphy compleet te maken stapte Emilie na de leuke zwembeurt in de Middellandse zee in enkele glasscherven en met wat oplapwerk kon ze de terugreis aan.

Voor alles een oplossing...

In twee shiften reden we richting luchthaven tegen valavond. Groep 1 werd afgezet in Hyères (de stad waar de luchthaven zich bevindt). Hun opdracht: zoek een leuk restaurantje waar we ons afscheidmaal van de Côte d’ Azur  kunnen nuttigen. Een half uur later kwamen we met groep twee aan en kregen we te horen dat niemand onze 20 man sterke groep voor 19 uur wilde eten geven. Dan maar met twintig opeengepakt in onze minibus de laatste 4 km afgebold en in het kleine luchthaventje was enkel een bistro te vinden waar ze wat broodjes verkochten. Onze jeugd zag dit niet zitten en dan komt Emiel als een aapje uit de mouw, rent naar een plaatselijke computer, logt in op internet en vindt binnen de minuut een “pizza aan huis”. De lokale deskbediende stak ons een handje toe, telefoneerde prompt naar een vriend die er werkte en we kregen een half uur later 15 pizza’s en twee dubbele liters cola geleverd voor een prijsje waar niemand tegenop kon. Je had het tafereel ‘het laatst avondmaal’ moeten zien in de luchthaven. Iedereen vond het leuk om onze bende te zien smoefelen. “Team building” noemen we dat. Twee uur later stonden we alweer in Charleroi, de terugreis met de wagen duurde langer dan het in de lucht hangen. La Seyne-sur-mer was keigoed, keihard, keitof met de “ups” bij het springen (daar gaan we voor) en de “downs” bij alle onhebbelijkheden die we meemaakten.

Een onvergetelijk superweekend.

De kalender

24 november               jurycursus in Gent

25 november               BOT finale in Zichem

Rest ons nog veel trainen en stillekens naar Kerstmis toe te leven met weerom een nieuw jaar vol avonturen tegemoet.

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­