Waar is de vlag?

Mortsel was onze volgende stap te nemen in ons volle seizoen. Het Belgisch kampioenschap is een jaarlijkse must en soms gaan we er echt met gemengde gevoelens heen. We zijn misschien wat te veel gewoon, grote manifestaties, optredens, puike organisaties, volle zalen en mooie aankledingen.

We hebben echter beloofd om alles wat te relativeren, maar toch is het moeilijk om er prestige en elan achter te zoeken. We hebben alles puik afgewerkt maar de uitstraling voor onze kampioenen is toch niet je dat. Er waren meer publiciteitspanelen dan publiek en na veel zoeken vonden we in een hoekje van de zaal onze nationale driekleur. Jammer, dit zou zo veel leuker kunnen zijn, maar ja ’t is uiteindelijk de sportieve noot die we moeten zingen. We hebben het weer uiterst goed gedaan en gaan met de meeste titels en podiumplaatsen aan de haal. We laten er echter ook nog een paar liggen en dat is soms wat frustrerend maar ja, dat is sporten.

Lichte handicap

’t Synchroonspringen is echt ons ding, maar een paar weken voor de wedstrijd zijn twee koppeltjes out wegens kwetsuren. Jammer, dit waren klasbakken die voor een eerste plaats gingen. Toch twee nationale titels, en dat bij juniors en seniors, de spitsenklasse, mooi meegenomen. Jolien en Meredith en Stijn en Simon verdienen goud.

Marie bij de individuelen verraste iedereen in de miniemenklasse meisjes en stond te blinken op plaats 1.
Toen was het even wachten op nog een uitblinker. Vier van onze junioren meisjes stonden bij de laatste vijf finalisten, maar de schrik sloeg hen allen om het hart en ze gaven Zoé uit Brugge te veel toe. Hier konden we al binnen zijn. Joni zet een goed seizoen om in net geen podiumplaats, maar dat is bij de seniores als beginneling helemaal niet slecht.

De titanen strijd werd bij de senioren heren uitgevochten. Met zijn vieren zijn ze echt mekaar waard, ook al is onze Simon op papier de meest reguliere van allemaal. Hij springt het meeste wedstrijden door, maar het Belgisch kampioenschap is al jaren zijn zwarte beest.

Klamme handjes

’t is soms bibberen in de jury, of als trainer. Afwachten wat het zal worden. Simon zet meteen de toon door de beste, hoogste en daardoor beste score op zijn eerste reeks. De tweede reeks moet al een beetje de toon aangeven. Alle vier de gladiatoren gaan door hun reeksen en weerom geeft Simon de beste indruk op de juryleden. Zijn time-of-flight is ook de hoogste waardoor hij enkele puntjes los staat van de concurrentie. Vijf finalisten uiteindelijk. Stijn die geregeld bij ons langs komt moet er als eerste aantreden en gaat voor het eerst vandaag in de fout. Een paar uur eer had Stijn samen met Simon al voor de tweede keer de nationale titel in ’ t synchroonspringen. Zijn dag kon al niet meer stuk. Nieuweling Ben uit Deinze moet zijn reeks op ’t einde wat aanpassen en weet dan al dat het moeilijk zal worden. Kevin uit Bierbeek won al twee keer maar moet zich ondanks een volledige goede reeks toch gewonnen geven; tenzij de overige twee nog fouten maken. Joris, gekweekt in Beveren, maar sinds een paar jaar actief bij Drongen stond nog nooit op het hoogste schavotje. We weten het, hij kan zijn zenuwen niet altijd goed de baas, maar hij is in goede doen. Tien sprongen maar een kleine landingsfout kan hem zuur opbreken. Kevin gaat voorlopig op één. ‘k ga eerlijk zijn, ik was jurylid uitvoering voor deze heren, maar ‘k heb geen krabbel op mijn papier gekregen, klamme handjes, angstzweet op mijn voorhoofd… Sophie en Miet blijven ijzig kalm naast de trampolines, nu moet het gebeuren, alle druk ligt op Simon. Ik heb alle sprongen meegeteld en gedraaid, 5-6-7-8-9-…. En dan 10 en een puike landing. Ik weet dat hij zowat altijd rond de 7.5 voor uitvoering krijgt en ‘k heb 7.4 op mijn scoretablet gezet. De ontlading was groot. Simon breekt het record voor zijn eerste reeks, heeft de hoogste eindscore (ook een Belgisch record) en wint met meer dan drie punten voor op Kevin. Eindelijk, de kop is eraf, hij staat op de tabellen, op de lijsten en is terecht onze nationale trots voor dit jaar. In ’t synchroonspringen is het zijn vierde titel. Chapeau voor iedereen. Merci aan de trainers, merci aan de chauffeurs en begeleiders. Nu naar het hoogtepunt van ons seizoen. Le championnat de France.

Derde keer Toulouse

Ginds in ‘t zuiden organiseren ze graag, ’t is de derde keer in onze Franse loopbaan dat we de verre trip maken. ’ t Eerste weekend van juni gaan er 18 Bevernaars weer eens van katoen geven. Waar we landen weten we niet, en deze keer zijn niet alle leden van ons vast organisatieteam mee. Dus nieuw mensen zullen instaan voor reservaties, voor lunchpakketten en vervoer. Weerom een nieuwe generatie; ’t zal even wennen worden. Maar we kijken er altijd naar uit. Eens over de grens is ’t een stukse vakantie maar met één doel: we gaan weer proberen te tonen dat die nieuwe trampolinehal er niet voor niets is gekomen. We zijn weer voor een lang weekend “ la patriotte de wattrelos” en daar zijn we uiterst fier op; toulouse here we come.

En verder…

Eerst even relaxen terwijl onze studentjes de brokken er van af blokken

Dan weer sport- en kleuterkampen de eerste volledige week van ’t verlof

Dan weer op stage naar Brugge met heel wat internationale vrienden

Dan is ’t voor de meesten “congé payé”

En eind augustus vlammen we er weer in…

Trampoline lenig en vlug:  alive and kicking.

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­