De eindspurt

Nog een Greipelke en we zijn zowat rond met ons seizoen. Nog een weekendje terten en verre terten, naar Lyon opnieuw, de tweede keer dit jaar maar alweer in een andere zaal voor het roemruchte Championnat de France. Voor ons is het een jubileumjaar want we zijn er voor de twintigste keer. Waar zijn die jaren weer gevlogen. Ondertussen hebben we een encyclopedie van herinneringen en gebeurtenissen opgeslagen. De verhalen komen bij elke samenkomst met oudleden, bestuursleden en springers altijd weer boven. We hebben zowat heel Frankrijk verkend ondertussen. We zagen “le pont d’Avignon, le pont du Gard, Les beaux de Provence, we gingen parfum snuiven in Grasse, zagen het meer van Genève, waanden ons Asterix en Obelix in Carnac, le pont de Normandie is meermaals overschreden en Honfleur en de Mont st Michel zijn geen onbekenden meer. Parijs kennen we als onze broekzak, Jeanne D’arc in Orleans en de kathedralen van Reims,  Amiens en de oude abdij van Cluny, gegrift in ons geheugen. We kochten bijna een jacht in Antibes en in Marseilles zwommen we in de nachtschemering in de Middellandse zee. Bij het kasteel van Chambord was het bloedheet en zwommen we in de omwalling zonder gevat te worden. ’t Blijft beklijven die competitie in Frankrijk. ’t Is altijd reizen, leren en presteren in één adem door. De extra km’s , ondertussen met onze derde minibus die malen we graag erdoor.

Lyon alweer

De grootstad is mooi maar daar gaan we niet voor. Vijftien geselecteerden zullen alweer in een sfeer van amicaliteit en hoogste prestatiedrang hun Beverse moed tonen. ’T Is altijd een feest in Frankrijk. Je moet er gedisciplineerd de tijdstabel volgen, wordt met de walkie-talkie opgeroepen om tijdig klaar te staan tot op de minuut om op te warmen en dan met daverende muziek op te marcheren in de arena. En dan moet het goed zijn, ’t moet erop zijn en dan zien we enkele seconden later op de beeldschermen de punten en meteen je plaats al of niet in finale. De Vlaamse namen worden soms nog eens verkracht door de vaste omroeper Claude, maar die kent ondertussen al zijn “metier” en vraagt meestal vooraf eens hoe het in het echte Vlaams klinkt. Volk is er altijd genoeg, ooit waren ze met meer dan 3000 en dan is dat voldoende om het beste van jezelf te geven ook al gieren de zenuwen je door het lijf. Maar dit is het niveau waar we ons thuis voelen. La France is een beetje onze tweede heimat geworden, en op springgebied zeker de nummer één. Toch een hemelsbreed verschil met wat er in ons eigen land altijd voorvalt.

We hadden het er nog niet over…

Maar we waren ook alweer de hoofdmotor op het Belgisch kampioenschap in Eksel. Voor het eerst in jaren zag het er behoorlijk goed uit wat de organisatie betrof. De zaal zag er leuk uit, de veiligheidsmatten waren er en er was een muziekje en af en toe een commentaartje. Tot aan de juniors en seniors liep het goed. Al jaren betreuren we de “kaduke” toestand van de trampolines en mijn voorstel om eens de veren te vervangen is al enkele jaren oud. Bij de kleinsten en de jongeren zijn we alweer de grote slokop. Eén derde van alle medailles is vergaard door Lenig en Vvlug. Andere clubs druipen zelfs af zonder één titel of moeten het met één povere medaille stellen. Brugge was ook behoorlijk aanwezig maar alle andere headhunters vielen door de mand. Nu even over de juniors en seniors, die konden echt niet tonen wat ze waard waren. Nagenoeg niemand kon zijn grote reeksen draaien, meer dan de helft ging eruit doordat de veren je alle kanten opstuurden en hoog springen haast onmogelijk was.

Dupe…

De juniors en seniors, en dat is waarover het uiteindelijk allemaal gaat, zijn de dupe geworden van dit kampioenschap.  Wat moest ogen als de ultieme strijd der titanen is een fiasco geworden op sportief vlak. Hier faalt de federatie die geen degelijke afspraken of contracten heeft met de materiaalleverancier en dan loopt het mis. De twee lichtste (in gewicht en ook in moeilijkheidsgraad) bleven bij de meisjes en de jongens overeind en wonnen als outsiders het pleit. ’ t Is hun gegund, dat wel, maar we hebben helemaal geen strijd gezien, iedereen liep te balen en het kampioenschap was zowat onthoofd door een gebrek aan kwaliteit van het materiaal. Sommigen leggen zich altijd neer bij deze situatie maar dit is zonder ons gerekend. Ooit vervoerden we bij elk kampioenschap onze toestellen om toch zeker te zijn van het  kwaliteitsvolste materiaal, maar sinds de federatie hun eigen toestellen heeft was dit niet meer van doen. ‘k Had het er zo moeilijk mee, liet twee nachten van slapen en heb toen mijn stoute schoenen aangetrokken.

Eventjes aanbellen

Tegenwoordig stuur je natuurlijk een mailtje en ‘k heb mezelf bij de topmanager van de Gymfederatie uitgenodigd en heb een deugddoend gesprek over het item gehad. Met argumenten als, je rijdt “Waregems koerse” tegenwoordig ook niet meer met een “boerenpaard” en je neemt de chrono bij een zwemwedstrijd al lang niet meer met een zandloper, zat ik direct op de juiste snaar bij Mr Grossen. Hij heeft heel wat van mijn grieven genoteerd en ’t was verhelderend. Hij beaamde dat inderdaad zoiets niet meer kan willen we onze Olympische discipline verder uitbouwen. Er zijn zelfs min of meer beloftes uitgesproken en ‘k heb de nacht erop goed geslapen. Jammer dat wij, soms tot scha en schande voor onszelf, nogal dikwijls de kastanjes uit het vuur rapen, maar ja zolang we de top blijven halen is het misschien ook aan ons om ongemakken en tekortkomingen aan de kaak te stellen. Met dank aan Lode die een luisterend oor had en die duidelijk de dingen wil verbeteren.

After party

Wat voor ons als een after party geldt, namelijk een tijdje “dolce far niente” na het Franse kampioenschap is pure ernst bij de studenten. Het kampioenschap zit ver op de kalender, dicht tegen de examenperiode aan en voor de studenten geldt dus als party flink achter hun bureau en pc kruipen en de grijze hersencellen laten werken. Wij doen een paar weken de boeken toe, verdwijnen van het toneel en gaan het woord “ trampoline” eventjes niet meer googelen. We zijn wel al bezig met de organisatie van de sportkampen en stages begin juli (voor info zie website lenig en vlug), maar stoom aflaten is soms wel eens nodig. ’t Is weer een druk seizoen geweest, maar we hebben het weer goed gedaan, zijn weer overal geweest, hebben mooie dingen gezien en gedaan en hebben weer een karrevracht aan medailles en finaleplaatsen binnengehaald. Iedereen tevreden hier op het thuisfront. Aan iedereen van de club, bedankt voor de fijne samenwerking, voor het enthousiasme en de leute. Geniet allemaal van jullie vakantie en we zien mekaar dan gauw weer terug.

Kalender

7/8/9 juni:          Championnat de France in Lyon

30/6 tot 4/7        omnisportkampen voor kleuters en jongeren in de beverse sporthal: org. Lenig & vlug

4/7 tot 9/7          nationale trampolinestage in onze toptrampolinehal: org. Lenig & Vlug.

Vanaf 15/8         voorbereiding internationale wedstrijd in Portugal met survival en trainingsweekend 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­