Niet thuis….

We geven " niet thuis" de drie eerste weekends van september. De club is weerom opgestart, alles loopt geolied en de inschrijvingen lopen binnen. De startsurvival van de routinees, een gezonde mix van doorzetting, trainen, team-building en nachtelijk slaapverzuim, een schot in de roos om iedereen op de juiste rails te zetten. Maar wij waren fervent afwezig gedurende enkele verlengde weekends. Wat geschiedde: een internationaal wedstrijd met annex World Cup in Loulé in Portugal, 't weekend van Beveren kerremesse, en met twee werkdaagjes ertussen alweer de vlieger op met de federatie voor opnieuw een World Cup in Minsk, jawel, bij de witte Russen.

Toch blij dat alles weerom voorbij is en 't vrouwke en de kinderen de nodige aandacht verdient opeisen. Maar weer niet voor lang, want op vrijdag 19 september rijden we naar Bourges voor het nationaal jurycolloquium in Frankrijk, weer twee dagen mijn eigen matras inruilen. Een slechte zaak voor mijn ecologische voetafdruk, waar ik toch wel voor oppas in het gewone leven, maar trampolinespringen is eerder ongewoon, soms exentriek, soms magisch, en vooral dikwijls buitenaards en daar zitten we al jaren middenin, de voetafdruk ten spijt.

Obrigado, obrigada….

Niet eenvoudig dat taaltje van de wereldveroveraars uit de 15° eeuw. Loulé dus, een stadje tegen Faro, maar we kozen omwille van te dure boekingen, te vroege opstapuren en te late terugtocht voor een vlucht naar Lissabon. Dikke twee uur bollen met een huurminibus, de vele ooievaarsnesten op de elektriciteitsmasten voorbij in een zinderende zon, gelukkig net onder de dertig graden, maar een airco in de wagen lost dat allemaal op. Mama Eva van ons reisburo had alles piekfijn uitgekiend en vond ons een gloednieuw hotelletje voor een ongelooflijk lage prijs met zwembad incluis op een 13 km van de sporthal. Kunnen jullie ons vankantiegevoel voorstellen?? “Nauwelijks” dacht ik zo, 's morgens rond 8 uur , zwemmeke doen, ontbijtje op terras, ritje naar de sporthal, lekker trainen, opwarmen, met die hitte heel makkelijk, 's middags terugritje, zwemmeke doen, eigen gekochte broodjes en beleg nuttigen, nog snel even afkoelen en weer naar de sporthal, wedtrijd springen, lekker en betaalbaar restaurantje uitkiezen en dan bij schemering alweer het azuurblauwe zwembad in  om van een zalige nachtrust te genieten. Obrigado is "merci" in  't Portugees, maar 't valt te bezien tegen wie of wie het zegt, de ene keer is het met O op 't eind, de andere keer met A, 't heeft iets met mannelijk of vrouwelijk te maken, maar 'k ben er nog niet helemaal aan uit.

Geen Obrigada…. 

Tegen onze meisjes. Hadden ze een slag van de zon…. 't zat vooraf wel wat tegen met de voorbereiding. Jolien voelde zich te veel in haar indommelvakantiestemming, Sara, verstijfde (moeilijk met die warmte) al na een paar sprongen en verviel in haar oude gewoonte om overal haar benen te plooien. Joni deed het iets beter maar droeg nog de gevolgen van een amper twee weken vooraf uitgevoerde amandeloperatie waardoor haar voorbereiding (al gestart in juli) een beetje in 't water viel. Ontnuchterend voor de dames, ze verloren alle drie een zekere finale in hun categorie. Een flinke uitbrander van Lipi  en Lukas, die voor het eerst meemaakt hoe frustrerend het werk met meiden kan zijn, werd een paar uurtjes later leutig weggezwommen, maar ze zullen de volgende keer zeker gemotiveerder zijn aldus hun promesses.

Simon zat tussen het chique volk van over heel de wereld. “World cup” springen is het hoogste wat je kan doen, de groten der aarde zijn aanwezig, je beste beentje voorzetten, nee liefst alle twee. Hij deed het uitstekend, haalde nog iets te weinig vliegtijd tijdens zijn opgelegde reeks maar strandde slechts op twee puntjes van het gevraagde WK minimum. Een goede start en een plaats in de eerste helft van het klassement is helemaal OK op dit nivo.

Een afsluiter op het strand van Quarteira, een lekker vismenu met zicht op de Méditerrané en een nachtelijke zwempartij in ons vertrouwde zwembad was nog niet eens het ultieme eind van onze reis. Bij de terugrit naar Lissabon hadden we nog ruim de tijd om in Porto Covo in een unieke baai het zilte nat rond onze zongebrande lichamen te laten vloeien. Tap airlines zorgde voor een rustige terugvlucht met alleen maar gelukkige mijmeringen in ons hoofd.

Belarus

Zeven keer vliegen in twee weekends, wie doet beter. Heen en terug van Portugal, en dan op woensdag eerst van Brussel naar Frankfurt, twee uur op ongemakkelijke luchthavenstoelen zitten, hup tot in Wenen, alweer anderhalf uur half pitten op de harde banken en dan een bijna nachtelijk uurtje vliegen naar Minsk. Terugvliegen over Warchau, gelukkig maar met een uurtje ertussen en dan nog twee uurkes oordruk doorstaan en dan ben je weer op Belgische bodem. 't Was wat omslachtig en aan die luchthavens heb je helemaal niets in de transitzone. Wetende dat je al die exclusieve steden, waar zoveel te zien is aandoet en er niets van opsteekt is toch een beetje pijnlijk, maar die jonge gasten floreren liever in de tax-free shops waar ze alle bling-bling prullaria deskundig weten te becommentariëren in plaats van wat geschiedenis en architecturale hoogstandjes te bekijken. Genoeg gevlogen dus, 'k heb liever 't stuur zelf in handen, maar nu hadden we geen keuze, de afstanden waren te groot.

Lekker weertje

Je denkt Rusland en dan ogenblikkelijk zie je kou en vies vochtig weer. Niets was minder waar. Stralende zon, 22 ° en geen zuchtje wind in Minsk. Een typische Oostblok stad. Minsk, bij operatie Barbarossa in 44, zo goed als helemaal van de aardbol gebomberdeerd is stelselmatig als een rasterstad terug uit zijn as verrezen. Met van die grote, overbrede, wat ze in Rusland Prospekt noemen, straten met gigantische, bombastische en overgemesureerde gebouwen. Het deed me een beetje aan St-Petersburg denken, maar iets kleurrijker en met veel meer groen en parken. Op 't eerste zicht lijkt alles vrij mooi maar je mag achter de façade van dit showcommunisme, tegenwoordig vrij indrukwekkend kapitalisme, niet gaan kijken Je vindt er onvermijdelijk de onverkwikkelijke woonblokken, grijs, strak, met afgemeten kleine appartementen waar iedereen samenhokt. Ondanks kleur en indrukwekkende gebouwen is het er eerder koel en ongezellig. Cafés worden met veel klatergoud en fluo-plastic opgesmukt, maar gezellige kroegen zijn het niet en de roebel is niks waard, een pintje kost er 45.000 roebel, gek , je wisselt wat euro's en je bent haast direct miljonair.

Politiestaat, dan toch…

Je kan er niet naast kijken, politie, controle overal. 't Begon al op de luchthaven bij aankomst. Een hele rij aan de douanehokjes en maar druppelsgewijs worden mensen argwanend toegelaten. Een uur verloren. Op zaterdag was 't ginder nationale feestdag, van alles te doen, kraampjes, soort jaarbeurs, balonnen, vaandels en vooral overal politie, bewaking en controleposten. De sporthal ligt amper op 200 meter van 't hotel en we moeten drie keer door de scanner. Ondanks onze internationale officiële badge voor de “World cup” moet je je fototoestel uitpakken, een foto nemen, 't zou ne keer een bom moeten doen afgaan, zie je zo in de ogen van de bonkige stoere spierbundels in uniform. Om de vijftig meter mannen met uniformen en walkie-talkies, niemand loopt hier uit de band. Het Slavische volk lijkt me een slaafs volk dat onvriendelijk overkomt want, vriendelijk als wij Belgen zijn, krijgen we zelden een hoofdknikje terug bij een "goede morgen" of goede dag (dobre djin).

Boeventronie…

Ik raakte Belarus haast niet meer uit. Een soort Helga, je weet wel van in Alloo- Alloo, keurde in haar douanehokje in de luchthaven mijn internationaal paspoort. Spiedende blikken in haar toestelletje, nam een vergrootglas en onderzocht met mierengeduld de vele lijntjes en watermerken. Drie minuten verstreken, haar zwarte kijkers (onder een hitzwart lang (gekleurd kapsel)) namen mijn gezicht volledig op. Ik dacht zowaar na enkele minuten, die merkt dat ik vijf dagen zonder vrouw heb doorgebracht. Leek me plots wel wat, zo'n felle vrouw van rond de 40 in een strak uniform. Fantasie sloeg in deze dode momenten wat toe. Jammer, ik ontwaakte snel uit mijn testosteronroes toen ze er een spierbundel, ook in kaki-outfit bij riep en mijn paspoort samen met de karkas verdwenen achter een 'no-entry' deur. Zeker tien minuten verstreken en de meeste nog te controleren reizigers bekeken me al als een "qausi terrorist". Toen de stroeve man tenslotte de pas terug aan Helga gaf, nam ze nog ruim de tijd om toch nog haar “loupe” over alle blaadjes te laten glijden. Haar ogen boorden zich nog één keer in mijn irissen en dan mocht ik beschikken. Ik mocht terug naar ’t vrouwke. Dat moet vannacht gevierd worden, dacht ik zo, als het suizen in mijn oren in Zaventem ophield.

Wij genieten niet alleen

Zaterdag 11 oktober gaan we eens lekker onze voeten onder tafel schuiven. Allé, jullie allemaal vanzelfsprekend. We moeten onze verhalen toch eens life aan jullie vertellen op de kaas- en wijnavond in ’t Klokhuis. Iedereen welkom natuurlijk en vergeet nooit dat er bij ons altijd ook iets te rapen valt; we hebben onder meer een reisje in de aanbieding en natuurlijk alles tussen een gechambreerde camembert en een gatenkaas uit Zwitserland. Deuren vanaf 19 uur en voor de kleinsten is er natuurlijk de gratis avondanimatie in onze  acrobatiehal terwijl de oudsten nog een extra pintje of wijntje nuttigen.

Onze kalender:

Weekend 20 september          jurycolloquium in Bourges

4 oktober                                BOT selectieproef in Hoogstraten

11 oktober                              Kaas en wijnavond in ‘t Klokhuis 

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­