Van kwaad naar erger, onwaarschijnlijk

Vlaams kampioenschap, een smet op het blazoen van onze federatie. Wie haalt het in zijn hoofd om een zogenaamde prestigieuze wedstrijd te organiseren midden in de examenperiode van onze atleten. Meer dan 80 % van de jongeren (onze sport is eigenlijk enkel voor de jonge mensen) zat met andere dingen in zijn hoofd dan springen. Examendruk, westrijddruk en dan zeker ook nog wat gezeur van de ouders (terecht trouwens).

We betalen 35 euro voor een wedstrijdlicentie maar dan zorgt de federatie ervoor dat heel veel mensen afzeggen omdat dit helemaal niet past in een studentenschema. Daarbij moesten we uitgerekend die wedstrijd dan nog twee keer de verre verplaatsing maken naar Eksel, niet bij de deur hé. Ik leg me daar niet bij neer, ik heb op de juryvergadering duidelijk mijn mening hierover geuit. Zien wat het toekomend jaar wordt, maar dit mag niet meer gebeuren. De meesten ondergaan slaafs hun lot, maar dit is geen promotie voor onze zaak, integendeel. Blij wordt je er niet van.

Crecendo

April is dit jaar een piekmaand, vier weekends zitten propvol. Eerst het Vlaams, dan op naar Vannes voor de halve finale van Frankrijk, dan het Belgisch kampioenschap en een weekje later de zon (dat hopen we tenminste) tegemoet naar Antibes voor de “Coupe de France”, de eerste clash met iedereen uit het land van Hollande. ’t Wordt dus pieken. We zijn alvast heel goed begonnen. Het Vlaams kampioenschap individueel was een knaller. We namen in zes categorieën deel en wonnen er met glans vier van. Nog een medaille in de vijfde groep en enkel Simon en ook alle anderen van het nationaal team lieten een steekje vallen in de voorronde, doch in de finale (buiten wedstrijd) toonde hij samen met alle andere leden van dat team wat ze allemaal in hun marge hadden. Hopelijk zetten we dat binnen een paar weken ook alweer dik in de verf.
Topprestatie alvast nog van Simon die samen met zijn vroegere clubgenoot Joris de kwalificatie voor het wereldkampioenschap bij het synchroonspringen met overschot wisten te behalen. Nu nog bevestigen in het individueel werk.

Vannes

Westkust van Frankrijk, het land van Asterix en Obilix, land van oesters, woeste rotsen en menhirs. Les Bretons, een koppig volkje met eigen taal en gebruiken, maar evenzo echte Bourgondiers zoals wij. Het is er altijd sfeervol en iedereen goedlachs. Michel Le galloo, een kop als Vincentorix, een buikje waar de vestknopen naar buiten kraken en halfgeschoren, ziet hij eruit als een Obilix anno 2015. Hij is de vader die samen met zoon Max alles regisseert het weekend van 18 april, de halve finale van het Franse continent. Het weer zat niet super mee de eerste dag, maar dat is niet getreurd als je de hele dag binnen in een sporthal niets anders doet dan trampolinespringen, tumbling of acrogym. Ik baal na het synchroonspringen, geen concentratie, iedereen teveel in vakantiestemming, en het wordt niets, geen bevestiging van de eerder behaalde kwalificatie en voor die die het nog moeten waarmaken is alles nu te doen op de “Coupe de France” in Antibes.

Donderpreek

Individueel wordt er na een behoorlijk zure bespreking incluis zedepreek van Lipi plots heel wat beter gesprongen. Alweer drie extra plaatsen voor de Franse kampioenschappen behaald en plots vliegen de medailles ons om de oren. Femke, ons prijsbeestje heeft alweer goud, Augie zilver, Darwin gaat ook boven staan, Emiel en Jef geven ook present op het podium en we sluiten af met Ese die tweede wordt bij de meisjes benjamins. Viktor die vorig jaar de finale miste met 1 tiende van een punt (zijn eerste grote ontgoocheling toen) toonde wat doorzetting en motivatie was en gaf iedereen het nakijken. Je moest de Vlaamse trots op zijn gezicht zien toen ze hem de medaille over het kopje hingen. ‘k Had de kinderen gezegd dat ze hun grootste glimlach moesten opzetten en altijd maar “Oui” moest antwoorden op alles wat de prominenten tijdens de ceremonie protocolaire tegen de winners zegden. Soms hilarisch om te zien.

Organiseren en Murphy

’t Zijn vrienden geworden, die Fransen. Als ik het in mijn haast niet vergeet, neem ik altijd een tas met heel wat streekbiertjes mee. Ik zeg wel als je het niet vergeet, want bij onze aankomst aan ons hotel kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel en zie mijn jurykostuumhoes niet hangen. Je haar komt recht, het angstzweet breekt uit, je krijgt kippenvel en je slaat je voor je kop. Ik heb ’s morgens bij ons vertrek alle valiezen door Ese en Augie die persé wilden helpen, in de minibus laten plaatsen. Een laatste “is alles mee?” met een flinke Ja-knik is dus niet voldoende om zeker te zijn dat alles mee is. Mijn kostuum ligt dus nog op de zetel thuis. Dieter komt enkele uren later achter vanwege werkomstandigheden en als Chantal over de middag van ’t werk thuiskomt merkt ze natuurlijk weer mijn blunder op. Ze hoopt alleen dat Dieter nog niet is vertrokken. Net als ze buiten stapt passeert Didi voor zijn vertrek en mijn kostuum is aldus net iets vroeger op ’t Hotel als ikzelf. Wij zijn nog gaan inchecken en inspringen en een hapje gaan eten ondertussen. Eind goed al goed, ik moet geen kostuum lenen van Max.

Des huitres…

Verder dus over die Franse copains. ’ t Leek op een drugsdeal op een gore parking ginder in Vannes; Michel (Obilix bij de titel “Vannes “ hierboven) was op zaterdagmorgen heel vroeg naar de vissershaven getrokken en had oesters meegenomen. Het tasje met een vijftiental biertjes werd op de parking ingeruild voor een kistje met maar liefst 100 van die slijmerige afrodisiacums. Precies een deal tussen FBI en CIA. Wat moesten we daarmee aanvangen. Zoveel  kunnen we niet op. Geen nood, in ’t Formule 1 hotel hebben wat voorgeproefd. De grootste bende had zijn wedstrijd gesprongen, enkel de jongsten kwamen de zondagmorgen nog aan bod en zaten al in dromenland. We hebben een flesje wijn gekraakt en de oesters geproefd. Sommigen hadden nog nooit die kans gehad en beaamden na enige Piet Huyzentruit- tips dat de subtiele smaak het echt wel waard is. Grappen en grollen en dan weer serieuze klap of gefilosofeer, geen overdreven toestanden of zatteklap, nee, we zijn sportieve mensen en houden het netjes, om half twaalf was het alweer helemaal stil op de kamers, en of we iets gevoeld hebben door die oesters, dat laat ik aan jullie verbeelding over.

Onze kalender

25 april                 kampioenschap van Belgie in Deinze

½ mei                   Coupe de France in Antibes

14 mei                  Bot selectie in Beveren-Leie

30 mei                  Championnat de france in Belfort

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­