Belfort, de laatste stap van ons seizoen

We waren nog maar weinig in deze côté van Frankrijk. De oostkant die aanleunt tegen het sprookjesachtig Zwitserland. Belfort, een klein historische Vauban vestingsstadje in de oosthoek van het land, was deze keer the place to be voor het prestigieuze kampioenschap van Frankrijk waar we alweer voor de 22 ° keer mochten deelnemen. Ik zeg  “ mochten” want in de loop der jaren heeft het soms heel wat voeten in de aarde gehad om er te zijn of er op een podium te  mogen stappen. We hebben dikwijls de zogenaamde vestingen moeten slopen om de reglementering toe te passen, maar ’t is ons altijd gelukt ondanks de toch wel lichte afgunst van een aantal individuen. Ondertussen hebben we genoeg status en vriendschapsbanden ontwikkeld waarbij diegenen die toch nog steeds hun patriotisme niet kunnen wegsteken moeten onderdoen voor de algemeen heersende sportiviteit, amicaliteit en fair-play onder de verschillende clubs. Twee minibusjes en één personenwagen konden deze keer over de golvende wegen van onze Ardennen péageloos over Metz, Nancy en Epinal de diepe uiteinden van de Vogezen bereiken. Toch wel een stevig ritje van een dikke 600 km.

Gaan we investeren of beleggen?

We doen het weinig, meestal starten we richting Parijs om van daaruit onze verre bestemmingen te bereiken, maar deze keer cruisen we door het belastingsparadijs Luxemburg. Even denk je dan: zullen we onze winsten kunnen opnemen of gaan we moeten investeren volgend jaar. “Gaan we ons goud, zilver en brons beleggen en kunnen we hier een rentepercentage bedisselen of wat wordt het.” ’t Is altijd gissen wat de uitslag van de kampioenschappen wordt. We hebben een sterk ploegje van jongeren in volle opbloei, maar jonge plantjes zijn tenger en de minste wijziging in weersomstandigheden of een felle windstoot kan algauw ernstige schade toebrengen. Onze pre-elites meisjes en onze elite jongen blijven noodgedwongen  thuis om de boeken in te duiken. Hogere studies, “den blok”, in vaktermen, verhinderen elk jaar de deelname van onze oudsten, jammer want dit willen ze eigenlijk niet missen. Oh ja tanken is nog altijd goedkoper bij de Luxemburgers en daar profiteren we van om de kosten te dempen. Een goedkope reis deze keer want péages zijn hier niet van doen.

Le Phare

Een mooi nieuw complex “Le Phare” heeft zijn naam niet gestolen. Dicht bij het centrum van Belfort staat deze glazen bokaal die s’ avonds als een lichtbaken waakt wanneer binnenin alle lampen schitteren. Een aangename hall, weerom leuk en gezellig maar efficiënt ingericht voor het spel der gladiatoren. Twee ultieme dagen waar je al je vrienden trainers en juryleden ontmoet. En kussen, kussen dat we moeten doen. Een obligatoire gewoonte bij onze zuiderburen. Soms weet je niet of het er twee of vier zijn, meestal twee en dan moet je nog altijd een beetje gokken welke wang je aanbiedt of ’t kan wel eens verkeerd uitdraaien. Onze beste mannelijke copains begroeten we ook op die manier en ’t is altijd eerst gezellig keuvelen om dan wat later de tegenstand te polsen. Na de eerste dag kennen we al het grootste deel van het verdict, op drie na gaan we allemaal door naar de finale. Wattrelos schittert alweer in Le Phare. Toch was het soms harken om er te geraken, zenuwen, pootjes trekken, weg en weer vliegen, maar iedereen wist de finale zowat te halen. Enkel Hanna en Marie ontgoochelen individueel en moeten de rest van de match op de tribune volgen.

La rotonde

Dominiek is tegenwoordig onze reservatiespecialist bij uitstek. Hij weet al heel het seizoen de beste plekjes uit te kiezen om alles tot rust te laten komen bij een lekkere maaltijd. Op honderd meter van ons hotel ‘première class’ (je moet er je niet zoveel bij voorstellen en we hadden een half uur nodig om met de automaat onze reserveringspincodes uit te vissen) lag een fantastische Italiaan op ons te wachten. We kregen er een zaaltje apart met prima service erbovenop. Lekker, gezellig en ook alweer kort maar kordaat de nodige peptalk van de trainers dat morgen “uw dag “ van het seizoen er zit aan te komen. Morgen kunnen ze ofwel schitteren of uitdoven, dat is de missie van de dag.

Half elf en iedereen zit in zijn doze, behalve Sabine, Vanessa, twee Philippes en Dominique die nog even nakaarten en plannen voor de volgende dag. Chantal ligt allang onder de veren.

Hoofdrol of underdog

We doen waarvoor we zijn gekomen. Medailles pakken. Liefst zes stuks hebben we beet. Goed verdeeld over individueel- en synchroonspringen. Femke is het hele jaar door ons prijsbeestje en haar favorietenrol heeft echt wel waar gemaakt. Ze had al duidelijk gemaakt dat zij en zij alleen het goud verdiende, maar toch is het nog altijd nagelbijten, want tijdens de finale die terug van nul start is de kleinste misstap ook je exit van het podium, maar niet getreurd, alle duivels in een wijwatervat van de tegenstanders ten spijt, was goud voor haar de enige uitkomst. Viktor ontpopt zich in een paar maand tijd tot een echte wedstrijdspringer met mooi verzorgde oefeningen. Brons was de terechte podiumplaats voor hem en Darwin was ook alweer met een degelijke oefening en dito moeilijkheid goed voor brons.

Signatuur “Wattrelos”

De signatuur “Wattrelos” komt naar voor. In het synchroonspringen hadden we na de ietwat tegenvallende prestaties van gisteren, waar we telkens achterin het klassement van de finales moesten beginnen, iets duidelijk te maken. Met ons wordt niet gesold. Resultaat: Femke en Hanna gaven alle andere “espoirs” het nakijken; synchroon een dikke negen op tien en de hoogste moeilijkheid en afwerking, niemand kon tippen en Max stelde smalend: “Le championnat de France est gagné par des filles qui ne parlent pas français” . Terecht, wij kunnen als synchroonkoppel wel degelijk de titel pakken omdat je daar als clubkoppel deelneemt. Individueel moet je wel degelijk de Franse nationaliteit hebben. Onze allerkleinsten (Lisa en Lauren) haalden wel de finale maar waren niet opgewassen tegen de meeste Fransen en waren tevreden met een zevende plaats. Twee keer zilver nog, “vice championnes de France” met Augie en Mara bij de Avenirs en onze junioren meisjes klopten enkele gerenommeerde teams met een perfecte spiegeling tijdens de sprongen. Toch even stoppen in Luxemburg misschien????

Dompertje

‘k heb al gesproken over die patriotten en chauvinisten. Er zit er eentje die ons niet zo  heel graag ziet komen omdat we geregeld één van zijn poulains kloppen. Hij is toevallig ook verantwoordelijk en de baas van de jurering. We kregen prompt een flinke boete omdat onze Dieter door werkomstandigheden slechts één dag van de twee (vrijdag is nog werkdag denken we nog altijd en dan waren alle preselecties gepland) aanwezig kon zijn om te jureren. Ook al vindt zowat iedereen dat Lucien echt onredelijk is maar hij kan soms het natrappen niet nalaten. We gaan de dure centjes betalen maar hebben op de trampoline duidelijk gemaakt dat het sportieve voor ons nog altijd voorrang heeft. We hebben hem twee keer koud gepakt. Een revanche die veel meer telt dan een administratieve boete denken we zo. Die Fransen kunnen het soms niet laten en geven zonder verpinken na de wedstrijd evengoed een stevige handdruk met een nadrukkelijk “ au revoir” bij de ploegenwedstrijd in november. De boete, ’t wringt voor mij een beetje, maar eens ons goud, zilver en brons in Luxemburg gedeponeerd, zullen we de rentes wel ruim op zak hebben.

Kalender

1/5 juli                  trampostage in Beveren met Franse springers en trainers.

6/10 juli               sportkampen voor kleuters en lager onderwijsleeftijd in Beveren

En dan….             Een beetje vakantie

En dan …             voorbereiding voor Simon voor het wereldkampioenschap en wereldbekers

Eind augustus      survival en startweekend

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­