Tv 40

Wie heeft het gezien, wie kent deze zender? Geen idee, ook ik wist daar hoegenaamd niets van, ik ben dan ook geen zapper maar één van die mensen die genoeg heeft met slechts een paar degelijke verslaggevende zenders en sporadisch een filmpje vastpint van een andere zender als ontspanning. Toch waren ze present, sport 40, op onze internationale ontmoeting in onze sporthal. De hele dag zelfs zoemde de camera en zat af en toe een sponzige microfoon onder je neus. Tie minuten hebben ze uitgezonden, een fijne reportage en mooie verslaggeving van ons evenement. Het echte werk, winners en verliezers kwamen aan bod, en mooie highlights in het vizier. ’t Is misschien nog niet bij ’t grote publiek bekend maar toch krijg je het gevoel dat je met die kleine sport eventjes een ster op de walk of fame hebt verdiend. Ik erger me al jaren aan de hegemonie van voetbal, wielrennen, cross en F1 op het sportweekend van onze gerenommeerde zender, gewoon omdat wekelijks duizenden jonge ne ook iets oudere atleten zich in het zweet hijsen en nooit weerklank krijgen in de lens omdat hun sport nu eenmaal zo nietig is wat de verdiensten betreft. Bedankt TV 40 om dit groot ozongat in de sportverslaggeving toch een ietsepietje te dichten.

Crew

Tegenwoordig altijd een Engelse term gebruiken, dat staat beter, of dat leest minder stroef zeggen ze dan. Noem ze maar gewoon fantastische mensen, die medewerkers, maar “medewerkers” op de achterkant van een T-shirt aanbrengen vergt veel energie en brede ruggen, en die zijn er niet altijd in al die maten. Ook zij komen een paar dagen meezwoegen, stoelen en podia sleuren, linten en doeken aanbrengen, taarten bakken en pinten schenken. Dit hoort allemaal bij die typische Vlaamse stijl om alles in een mooi kleedje te verpakken, met de nodige spijs en drank, om er de sfeer volledig in te brengen en om het geheel weer twee uur na het gebeuren helemaal af te breken en de day-after (weer zo’n Engels begripje) nog de restjes te schrobben en alles weer op te bergen voor een volgende gelegenheid. Waar voor doen ze het? Gewoon, ze zijn er graag bij en weten dat elke helpende hand op dat moment bijdraagt tot het fantastisch geheel. Ze zijn content met een pintje of een snelle zak frietjes tussendoor om weer de tang, de hamer te grijpen of de hoogtewerker op te kruipen om nog iets op te hangen.
‘t Is allemaal graag gedaan, ontegensprekelijk, maar hoe kan je in hemelsnaam die mensen, die altijd in de schaduw staan bedanken. Bij deze dus, aan die meer dan 30 superman-women, (om bij ’t Engels te blijven natuurlijk) ne vree dikke merci.

Pete One

Wie nu weer? Dit is de artiestennaam van ene Pieter die zo goed met spuitbussen om kan , dat hij overal gevraagd wordt om schitterende dingen hiermee te doen. Via via kwamen we bij hem terecht voor ons SP&art project rond onze wedstrijd waar we alle deelnemers, helpers, trainers en juryleden vereeuwigen op een doek van 2x2m. Dit kunstwerk hangt naast die van de vorige edities van onze cup in onze trampolinehal en is een blikvanger en meteen ook de reflectie van onze wedstrijd. Kleurig, fleurig en met veel volk.

Daarnaast waren er ook alweer de zelfontworpen en in elkaar gestoken trofeeën die gretig door de handen van de winners zijn omvat. In restauranttermen zouden ze zeggen: een trio van roestig staal, gestyleerd houtwerk en goudbeschilderde keramische beeldjes vervat op een gesigneerd sokkeltje van vernist ijzer.

Trampolinespringen blijft artiesten en atleten inspireren durven we stellen.

The game

Wie won? ’t Is spannend gebleven tot het laatste moment. Ons Bevers eerste team ( wij hadden er drie) was dankzij Joni met de hakken over de sloot in de ultieme finale geraakt. Alle 8 finalistenteams waren echt aan elkaar gewaagd en het klassement wisselde voortdurend omdat klasbakken soms in de fout gaan. Levallois zette met Redda Messatfa (wereldkampioen bij de jongeren in het synchroonspringen 2013) een alles of niets offensief in om weer helemaal voorin te eindigen, maar dit liep mis op sprong acht, weg podium. Onze vier draaiden heel mooie reeksen met Simon in de favorietenrol die meteen het wedstrijdrecord voor de vrije reeks op het bord zette. Onvoldoende echter om team Drongen-Deinze (een mix uit twee clubs met twee deelnemers aan de wereldkampioenschappen (net als Simon) in hun rangen) de mooie bekers te ontfutselen. Het podium kleurde helemaal rood-geel-zwart voor het eerst inde 12 jarige geschiedenis van de wedstrijd. 1. Drongen-Deinze, 2 Beveren-Leie en 3. Turn around Bierbeek. Een mooi plaatje van wat er in Belgie momenteel aan springtalent aanwezig is. Lyon, en twee clubs van Parijs en ook Apeldoorn waren de overige finalisten samen met Brugge en Beringen. Joris uit Drongen had in de voorrondes ook al het Belgisch record moeilijkheid neergezet. U ziet maar “the Golden £River team cup” , een wedstrijd met furore.

Goed en minder

Ondertussen staat Simon voor een veel grotere uitdaging. Het Belgisch team meehelpen om voor het eerst in de geschiedenis met een volledige seniorenploeg een degelijk plaatsje te geven op de wereldranking. Zijn doorgangen op de voorbereidende “world cups” zijn met gemengde gevoelens onthaalt. Enerzijds is er progressie maar elke cup was er iets dat fout liep, ook al haalden ze schitterende resultaten met het synchroonspringen, het individueel werk blijkt nog niet gesmeerd te lopen. Werken dus om die mentale wip te maken om de druk die ondertussen wel is ontstaan na al die kleine misstappen beter te kunnen beheersen. Ze zijn alle vier nog kwetsbaar op enkele punten, maar willen ze een punt maken voor de toekomst dan zal het in Odense erop moeten zijn om de federatie te overtuigen dat trampolinespringen toch de nodige aandacht verdient.

Oefenen-oefenen-oefenen, het eeuwige credo van de sport dus voor onze pupiel. Ik mag hem mee gaan begeleiden en ook dat is een opsteker. Odense was de magische plek van hans Christian Anderson die feeën en kabouters uit zijn pen toverde, voor ons indertijd de inspiratiebron om onze Valerie Vanmellaerts naar die nooit te overtreffen derde plaats op het Europees kampioenschap voor junioren te loodsen. Wie weet is dit opnieuw de sprookjesplek voor Simon en kan hij er zijn fantastisch kunnen tonen. Duimen maar.

Onze kalender:

6-7 november Franse team kampioenschappen in Sevran (Parijs) 3 teams van lenig en vlug

15 november BOT finale in Scherpenheuvel

22-27 november wereldkampioenschappen in Odense (voor Simon en Lipi)

En dan is het weer aan de studenten om te werken

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­